*

Brada obudziło uporczywe pikanie telefonu komórkowego. Leżący obok niego Barry, trzepnął go na oślep po plecach, żeby jak najszybciej go odebrał.
- Już już… – jęknął, wysuwając się po komórkę i mrużąc oczy.
Siódma rano. Jeff.
Zmarszczył lekko brwi i odebrał.
- Halo?
- Cześć Brad. Przyszedłem cię stąd zabrać – odezwał się Jeff stanowczo.

Tu Bern. Pisałam już na FB, że wybieram się wraz z Shivunią jutro pod Pałac Prezydencki. Jeśli ktoś ma się ochotę przyłączyć, spotykamy się pod bramą UW o 16.45.

Przyznam, że liczyłyśmy, że po działaniach Anonymous i tego, co dzieje się w internecie, rząd przemyśli sprawę, ale niestety, podano dziś, że umowa zostanie jednak podpisana. Bulwersujące jest, że nowe prawo zostaje wprowadzone chyłkiem, tak długo pozostając niejawne oraz to w jak niejasny sposób jest napisany sam dokument:

TEKST UMOWY PO POLSKU

Ewidentne jest, że wiele terminów jest niedoprecyzowanych i przez to daje pole do licznych nadużyć. Znamienne jest też, że zdaniem wielu komentatorów i specjalistów od prawa, koncentruje się ona wyłącznie na prawach właścicieli dóbr intelektualnych, przedkładając je nad prawa użytkowników internetu, między innymi prawo do prywatności. Obrazuje to dobrze ten film:

JAK DZIAŁA ACTA

Umowa po podpisaniu musi zostać jeszcze ratyfikowana, co nastąpi za kilka lub kilkanaście miesięcy. W tym czasie, warto wyrazić swój protest tak  w internecie, jak i w realu.

A tu mały przewodnik na przyszłe wybory:

KTO GŁOSOWAŁ ZA

ILE WIESZ O TRUE VIRGIN BLOOD?

nergal obciąga fiuta

opko choinka wampir

erotyczne opowiadanie o aragornie

domenico lezy i oglada marlona

dylan naćpany na scenie

koszule męskie rubimowe

wiatrak domisław (HAHAHHA )

zakochalam sie w chadzie kroegerze

penis kulturysty

gry o daphne blejk

nieumiem się wydostać z więzienia w gun

fisting z warzywami

chuj ubrany w kalesony

seth depresję american high

powiedział mi że dosypał mi coś do kawy ale mi chciało się ruchać

opowiadania erotyczne przebieranie peruka

bicie różą w bdsm

Ryan podszedł do baru, wybitnie zadowolony z siebie. Zamówił sobie kolejną wódkę z szerokim uśmiechem. Przekonał się, że Charlie nadal go chce i nie zamierzał się zawahać. Najchętniej przeleciałbym go tam na tej kanapie… Zsunął mu te portki… Rozmarzył się. Tęsknił za takim kontaktem. Nie mógł jednak z nim romansować. Chciał go mieć jako własnego, a nie jakoś pół na pół z tym jego bojem. Mike przystanął obok niego, zamawiając sobie piwo.
- Dobry drugi dzień wolności, co? – zaśmiał się.
- Bardzo – powiedział Ryan, stukając się z nim kieliszkiem. – Postawić ci drinka? – zaśmiał się, opierając o bar nonszalancko. Mężczyzna uniósł brwi.
- Ty mi?
Ryan kiwnął głową. Na to, jego przyjaciel wzruszył ramionami, zapraszając go gestem do spełnienia propozycji.
- Jakieś ukryte oszczędności?
Ryan parsknął tylko śmiechem i machnął mu przed nosem kartą Rusha, zanim podał ją barmanowi. Mike pokręcił głową rozbawiony.
- Sex on the beach.
- Wykorzystujesz sytuację jak możesz – dodał po chwili.
- Ja? Nieee – powiedział Ryan, wybitnie zadowolony. – Jest krowa to ją doję – wytknął język.
- Powinienem cię opierdolić – roześmiał się Mike, przewracając oczyma.
- Ale odbierzesz tylko swojego drinka – powiedział Ryan, podsuwając mu kieliszek.
- Tak właśnie zrobię – zaśmiał się Mike, stukając się o jego wódkę i odchodząc w stronę swojej dziewczyny. Zanim Ryan się odwrócił, Rush już stał przed nim, z pełną niechęci miną.
- Co tam? – rzucił tylko Ryan rozbawiony, oddając mu potulnie kartę.
Mężczyzna schował ją do portfela, wpatrując się z niego chłodno.
- Gdzie Charlie?
- Jest zajęty… – mruknął z uśmiechem pod nosem, patrząc Rushowi w oczy.
Rush złapał go nagle za przód koszulki, przyciągając do siebie ze złością.
- Przestań się przy nim kręcić!
- Oho! – prychnął mężczyzna, łapiąc jego nadgarstek. – Nie spytasz czym jest zajęty?
Rush zacisnął wargi, wgapiając się w niego.
- Czym? – burknął w końcu, stropiony.
- Myśleniem o mnie – powiedział Ryan kpiąco.
- Ty… jesteś bezczelny! – sapnął Rush, najwyraźniej nie wiedząc, jak poradzić sobie z tą sytuacją.
- Dam ci dobrą radę – powiedział Ryan poważniejąc i odpychając jego rękę. – Spakuj się, bo do końca tygodnia, będziesz się wyprowadzał.
Rush otworzył usta jak ryba, po czym obrócił się, prędko, ruszając w głąb klubu, najwyraźniej w poszukiwaniu Charliego.

*

Charlie zamruczał, poruszając się niespokojnie, czując muskanie na ramieniu. Usta całowały go powoli. Był w pościeli i przyduszony nieco, muskularnym ramieniem. Zepchnął go niezręcznym, sennym ruchem, pojękując głucho.
- Mmm… Mój ty skowroneczku… – szepnął Rush, przytulając się do jego pleców.
- Nn… – Charlie przewrócił się na plecy, otwierając powoli oczy. Rush popatrywał na niego. Oboje byli nadzy pod pościelą.
- Pewnie ci się wczoraj film urwał? – spytał, całując go czule w usta.
- Nie… – mruknął Charlie, zerkając na swojego chłopaka. Jego mina nieco zrzedła.
- A… hm… o czym rozmawiałeś wczoraj z Ryanem?
Charlie przetarł twarz, próbując się obudzić.
- No… o starych czasach… przyszłości – wymyślał Charlie pokrętnie, momentalnie przypominając sobie wczorajszy pocałunek z Ryanem. Odruchowo nieco zacisnął pod kołdrą uda.
- Jakiej przyszłości? – spytał Rush czujnie.
- No… planach jego – odparł Charlie, podnosząc się powoli.
- O tak!? – zirytował się Rush, zaciskając wargi. – I jakie są te plany!?
- Musi szukać pracy… mieliśmy taki mały brainstorming – powiedział chłopak, przeciągając się. Był zaskoczony jego zachowaniem.
- Tak? Brainstorming… – burknął Rush. Charlie zaśmiał się popatrując na partnera, który wydawał się wyjątkowo mało słodki.
- I co wymyśliliście? – Rush opadł z westchnieniem na plecy.
- … nie pamiętam – skłamał Charlie, wstając powoli.
Jego partner zrobił nieszczęśliwą minę.
- Charlie..?
- No co chcesz, kochanie – westchnął chłopak, nieco zniecierpliwiony.
- Ale wszystko między nami ok? – dopytał, łapiąc jego rękę. – On mnie martwi – powiedział ciszej. – Groził mi wczoraj…
Charlie zmarszczył lekko brwi.
- No co ty… Ryan?
- Siedział w więzieniu. To niebezpieczny facet, nie taki jak my, ptaszynko – jęknął Rush, całując jego dłoń.
Charlie poczuł dziwny ścisk w żołądku. Przesadna słodycz Rusha aż nadto rzucała się mu teraz w oczy.
- Siedział w więzieniu, bo chciał mnie przewieźć Ferrari…
- Wiesz co… Coś ci pokażę. Jak robi dorosły mężczyzna, kiedy chce przewieźć ukochanego w Ferrari – powiedział Rush z westchnieniem, wstając i zakładając szybko szlafrok.
Charlie usiadł na łóżku, zaskoczony.
- Wynajmuje?
- Chodź ze mną. – Cmoknął go i podał mu rękę.
Charlie dał mu się pociągnąć, przeczesując palcami potargane włosy.
- Co wymyśliłeś?
Rush otulił go szlafrokiem i wyszli do salonu, gdzie na kanapie spał Ryan. Była niedziela rano, świeciło słońce, a przez okno, Charlie ujrzał na podjeździe nowiutkie czerwone ferrari. Rozchylił lekko usta, nie wiedząc zupełnie jak zareagować. TO miał być ten wielki szpan i dorosłość?! Skierował na Rusha rozbiegane spojrzenie.
- Zawsze ci się podobał, co? – spytał Rush, z zadowolonym spojrzeniem. Pokazał mu w dłoni kluczyki. – Chcesz się przejechać?
- Ale… masz Bentleya – odpowiedział chłopak płasko. – Gdzie go będziesz parkował?
W jakiś sposób, fakt, że mężczyzna nagle kupił samochód teraz, gdy zjawił się Ryan go zniesmaczał.
- Mogę Bentleya zostawić w hotelu. – Rush wzruszył ramionami.
- Ale nie chciałeś nigdy Ferrari… – powiedział Charlie cicho, nie chcąc obudzić Ryana. Bardzo go to wszystko konfundowało, a jego partner wydawał się zupełnie blednąć w porównaniu z Ryanem.
- Tobie się zawsze podobał. Chodż na przejażdżkę… – naciskał Rush, obejmując go ramieniem i całując w policzek.
- Nie wiem… śmierdzę po wczoraj… – wykręcał się. Miał wrażenie, że przejażdżka z Rushem byłaby zdradą jego i Ryana przyjaźni.
- Hm… to może później… – westchnął Rush cicho.
- Macie jakieś jedzenie? – usłyszeli z tyłu, zachrypnięty głos Ryana.
- O, cześć Ryan! – ożywił się Charlie, obracając się w jego kierunku i parskając śmiechem na widok jego miny. – Żyjesz?
- Powiedzmy…. Zmiażdżyłem się wczoraj – ziewnął, przesuwając dłonią po twarzy. Zerknął za okno sceptycznie.
Charlie udał, że tego nie widzi i doszedł do niego.
- Co chcesz zjeść?
- Mmm… A co masz? – Ryan uśmiechnął się lekko.
Rush skrzywił wargi, podchodząc do nich.
- Dam ci na śniadanie, możesz sobie do kawiarni skoczyć – powiedział szybko.
- Jakiś chleb… poptarts s’mores… – wszedł mu nieco w słowo Charlie. – Możesz zerknąć do lodówki.
- Mhm.. coś sobie zrobię – ziewnął znowu Ryan, wysuwając się spod koca w samych czarnych bokserkach.
- Może się wykąp, a ja coś zrobię? Jestem w lepszym stanie – zaśmiał się Charlie, spoglądając na jego umięśnione ciało. Na myśl o pocałunkach znów robiło mu się gorąco. Mógłby całować go też w dół klatki piersiowej… Ku niezadowoleniu Rusha, Ryan poczochrał jeszcze włosy Charliego, przechodząc.
- Niezła bryka – prychnął. – Za kasę tatusia?
- Ty… dd..draniu! – warknął momentalnie Brytyjczyk, wściekły.
- Ryan! – rzucił Charlie, nie umiejąc się jednak naprawdę na niego złościć, bo czym poza pieniędzmi Rush mógłby konkurować z Ryanem? Mężczyzna był przy nim dopiero dwa dni, a już mieszało mu się w głowie. Miał z partnerem wygodne życie, nie kłócili się, ale było… nudno… płasko… brakowało ekscytacji. Prawdę mówiąc nawet pierwszy pocałunek z Rushem nie był nawet w połowie tak elektryzujący jak ten wczorajszy. Do tego cała przeszłość jaką dzielili… tak brutalnie urwana.
- Tylko mówię – prychnął Ryan, nie odwracając się nawet.
- Idź się umyj! – zaśmiał się Charlie i spojrzał na Rusha z oszczędnym uśmiechem. – Zróbmy jajecznicę, co?
Kiedy Ryan zniknął w łazience, Rush pochylił się do Charliego.
- Słyszałeś go!? – jęknął, obrażony.
Chłopak przygryzł wargę, unikając jego wzroku.
- No… wiesz… faktycznie trochę dużo wydajesz na zbytki – powiedział ostrożnie.
- Zarabiam dużo! Bo jestem zaradnym obywatelem, a nie jakimś ex-skazańcem bez grosza, co potrafi tylko pić na czyjś koszt! Wykorzystuje cię Charlie! – wybuchł Rush.
Charlie otworzył i zamknął usta.
- Pozwalasz sobie na to…
- Na co?
- Żeby to robił. Wszystkim stawiasz – dodał Charlie. – Jakbyś się prosił o takie komentarze.
Rush spojrzał mu w oczy, wydymając lekko wargi.
- Podrywa cię!
Chłopak odwrócił się, idąc w stronę lodówki. Serce zabiło mu szybciej.
- Nieprawda… taki ma sposób bycia!
- Podrywacza?! – wyburczał Rush, cały podminowany
Charlie roześmiał się, machając ręką.
- Nie stresuj się – zbył go. – Porozmawiamy po pracy.
- Nie możesz zadzwonić, że nie przyjdziesz!? – jęknął Rush, marszcząc brwi. – Nie zostawiaj mnie tu z nim! – szepnął.
Chłopak obrócił się do niego, zaskoczony.
- Też idziesz do pracy przecież.
- Chciałem dziś wziąć wolne… – wymamrotał.
- Ale ja mam klientów, Rush – westchnął Charlie. – Nie mogę tak sobie nie przyjść – zaśmiał się, grzejąc patelnię.
- No dobrze, dobrze… – marudził Rush, wychodząc smętnie do sypialni.

*

Charlie właśnie skończył wykonywać tatuaż na łopatce młodej aspirującej piosenkarki i właśnie przeglądał niedokończone projekty na kanapie w głównej części salonu. Rush miał po niego przyjechać za godzinę, więc miał jeszcze trochę czasu. Zastanawiał się, co porabiał Ryan. Po dłuższej chwili, wyciągnął z kieszeni telefon i wysłał mu krótkiego smsa z zapytaniem, co robi.
„Ciekawość to pierwszy stopień do piekła” – otrzymał w odpowiedzi.
Jason zerkał na niego przez okno, paląc na zewnątrz papierosa. Mike wyszedł ze swojego meleńkiego biura z segregatorem pełnym dokumentów.
- Już wolny? – rzucił do przyjaciela, kładąc papiery na blacie i nalewając sobie wody z dyspozytora.
- Mhm – Charlie kiwnął głową, zamyślony, sprzątając trochę, a Jason wszedł do środka.
- Co to za uśmieszek? – prychnął, rozbawiony, siadając na kanapie. – Pisze ci Rush jakieś sprośności przez telefon?
Chłopak podniósł gwałtownie głowę, popatrując do niego.
- Nie, Ryan mi wysłał wiadomość…
Mike znów wyszedł do biura, zostawiając tatuażystów samych. Jason uśmiechnął się krzywo.
- Przespałeś się z nim? – spytał wprost.
Charlie otworzył usta, czerwieniejąc lekko i potrząsając szybko głową.
- Nie…
- A zamierzasz?
Charlie spuścił na chwilę wzrok, ale zaraz zerknął na kumpla.
- Nie wiem, co robić… – przyznał. – Nagle się pojawił i nic już nie wiem chyba.
- Oj Charlie dzieciar z ciebie… – westchnął.
Chłopak zgarbił się z ciężkim westchnieniem.
- No bo co ja mam zrobić… długo już jestem z Rushem i wydawało mi się, że jest dobrze – powiedział zgnębiony.
- Już mówisz, że ‘wydawało’? – westchnął Jason z zamyśleniem.
- No jak jesteś taki mądry, to co byś na moim miejscu zrobił?! – syknął.
- Ja bym poszedł za tym co czuję – prychnął. – Ale ja przynajmniej wiem co czuję.
- Ty nic nie czujesz – mruknął Charlie, kręcąc głową. – Sypiasz z kim chcesz.
Jason skrzywił się, kręcąc głową.
- To może to nowy dobry przykład dla ciebie.
- Ale z ciebie pomoc… – mruknął, milknąc, gdy wszedł Mike, spoglądając na nich zaskoczony.
- O co chodzi?
- No ja nie mogę powiedzieć. – Jason spojrzał na Charliego znacząco.
Wzrok Mike’a od razu powędrował czujnie ku przyjacielowi, który przewrócił oczyma.
- No mam… trochę mętlik w głowie…
- Przez wiadomo kogo – prychnął Jason.
Mike momentalnie oparł dłonie na biodrach, marszcząc brwi.
- Nawet o tym nie myśl! – powiedział głucho. – To tylko dawne emocje, a z Rushem jesteś już sporo czasu!
- Oż Mike, kurwa, nie jęcz jak stara baba. Ważne czego on chce – mruknął Jason.
Charlie przeczesał włosy, ponuro bawiąc się breloczkiem z autem. Jak Rush mógł tak wejść w jego i Ryana wspomnienie…
- Nie zachęcaj go! Zwariowałeś? – Mike rozłożył ręce, zbliżając się do Charliego. – Chcesz ryzykować związek, bo ci się podoba Ryan?
- Od razu ‘zachęcaj’. Ja mu tylko obrazuję opcje – uśmiechnął się Jason.
Nagle, usłyszeli klakson i Charlie obrócił się. Jego mina nieco zrzedła na widok czerwonego Ferrari. Otworzył jednak szerzej oczy już chwilę później, kiedy wysiadł z niego Ryan i oparł się o samochód z zawadiackim uśmiechem, patrząc wyczekująco przez okno.
- Ja pierdolę! – zaśmiał się Jason.
Charlie uśmiechnął się momentalnie, nabierając powietrza i wstając. Zatrzymał się, wahając się tylko moment.
- Skąd on ma to auto…? – jęknął Mike, też idąc do drzwi. – Wychodzę wcześniej – powiedział Charlie, otwierając drzwi. Charlie uśmiechnął się momentalnie, nabierając powietrza i wstając. Zatrzymał się, wahając się tylko moment.
- Skąd on ma to auto…? – jęknął Mike, też idąc do drzwi. – Wychodzę wcześniej – powiedział Charlie, otwierając drzwi. Jason tylko pokręcił głową.
Ryan za to poklepał maskę samochodu, a Charlie wyszedł do niego, uśmiechając się od ucha do ucha. Serce biło mu mocno w piersi.
- Hej…
- Gotowy na przejażdżkę? Wiem, że się spóźniłem… – zerknął na zegarek. – Cztery lata – prychnął, podnosząc znowu wzrok na niego. Charlie rozchylił lekko usta, obejmując go.
- Rush ci go pożyczył?
- A jak myślisz? – Ryan uśmiechnął się diabolicznie i otworzył mu drzwi do samochodu.
Charlie przełknął, a lęk przebiegł przez jego twarz.
- Kurde, Ryan…
- Wsiadaj, kochanie. Mam wszystko pod kontrolą. – Uśmiechnął się ironicznie.
- Nie mów jak Rush… – parsknął śmiechem Charlie, łapiąc się kołnierzyka jego koszuli.
- Czemu? W końcu to miłość twojego życia – prychnął i zapiął pas, kładąc ręce na czarnej kierownicy z uśmiechem.
Charlie popatrzył na niego w milczeniu, po czym prędko wsiadł na miejsce obok, przypinając się do fotela. Jego serce niemal pulsowało.
- Tak myślisz? – spytał, nie patrząc na niego.
- Ty mi powiedz – rzucił i odpalił samochód z piskiem opon.
Charlie odetchnął, macając skórzany fotel i zachwycając się pędem powietrza, który zwiał jego włosy w tył.
- Gdzie jedziemy? – zmienił temat, zerkając na mężczyznę.
- Niespodzianka – zaśmiał się Ryan. – Unikasz pytania.
Charlie milczał dłuższą chwilę.
- Bo… ja nie wiem, Ryan… – powiedział cicho.
- Jak nie wiesz to nie kochasz – rzucił Ryan, nie żartując bynajmniej.
Charlie odetchnął ciężko, na oślep kładąc dłoń na jego ręce i ściskając ją. Wiedział, że Ryan miał rację, ale nie umiał sam tego ubrać w słowa. Mężczyzna od razu ścisnął jego palce, gorącą dłonią. Zaraz jednak zwrócił znów wzrok na ulicę. Wyjeżdżali powoli poza miasto.
- Naprawdę tęskniłem – powiedział po chwili Charlie dość cicho, tylko na tyle głośno, by dało się go słyszeć przez pęd powietrza. – Wierzysz mi?
- Wierzę – westchnął Ryan, jadąc nieco wolniej.
- A ty? – dopytywał chłopak. Słońce powoli zachodziło, barwiąc okolicę na pomarańczowo.
Było coraz mniej domów i dobrze było widać morze do którego się zbliżali.
- Codziennie zastanawiałem się jak wyrosłeś i czy mnie jeszcze pamiętasz – powiedział poważniejąc.
- Mogłeś wysłać maila… jeśli zmieniłeś zdanie – jęknął cicho Charlie, przełykając ślinę.Ściskał mu się żołądek.
- Chciałem, żebyś TY się chciał ze mną zobaczyć – rzucił, nieco zgnębiony, zjeżdżając w stronę plaży, a nagle Charlie zdał sobie sprawę, że to to samo miejsce gdzie lata temu stracił z nim dziewictwo.
Charlie odetchnął, mocniej ściskając jego rękę.
- Przecież chciałem… nie chciałem się nie wiem… narzucać…
- Charlie… jakbyś ty się mógł mi narzucić – zaśmiał się gorzko, kręcąc głową. Zjechali najdalej jak się dało w stronę plaży, na opuszczony niewielki parking i Ryan zatrzymał Ferrari.
- No…. kazałeś mi spadać… co ja mam tu inaczej interpretować… – jęknął chłopak, czując lekkie pieczenie pod powiekami. Przygryzł wargę, patrząc w horyzont. Ryan pochylił się do niego z westchnieniem, odpinając pas i cmoknął go w policzek. Chłopak obrócił się w jego stronę nieco, ocierając się o jego twarz policzkiem.
- Chcę, żebyś tu został – westchnął.
- Nie jestem tu na chwilę. Planuję tym razem nie spierdolić następnych kilku lat życia – westchnął. – Ale ty mi musisz powiedzieć czego chcesz. Charlie powoli rozpiął pas i ułożył głowę na jego ramieniu, przytulając się powoli.
- On ci nie dorasta do pięt – powiedział nagle.
Ryan uśmiechnął się pod nosem.
- Nie będę twoim romansem… – szepnął Ryan, a w tle słychać było szum morza.
- Wiem – westchnął chłopak, bawiąc się materiałem jego koszuli. Wpatrywał się w pomarańczową poświatę na spodniach Ryana.
- Jeśli chcesz być ze mną… – wstał i wysiadł powoli. – Musisz z nim zerwać i wywalić go z domu – powiedział brutalnie. Charlie odetchnął ciężko, także wychodząc z auta. Spojrzał na Ryana, powoli idąc wokół samochodu. Jego palce prześlizgiwały się po gładkiej, błyszczącej karoserii. Nie chciał ranić Rusha, ale nie mógł udawać, że nic się nie zmieniło. Ryan podszedł do niego przed maską i przytulił się powoli.
- Tak dobrze pachniesz… – westchnął, całując jego ucho.
Ryan odetchnął, wyciągając ręce w gorę i obejmując go za szyję.
- Ty też… – mruknął Charlie, tuląc się. Twarde ciało mężczyzny dawało mu poczucie bezpieczeństwa. Prawdę mówiąc, pachniało jak żaden inny facet. Do tego był jego pierwszym, tyle razem przeżyli, tyle o nim wiedział…
- Ale musisz zdecydować – szepnął Ryan, skubiąc jego ucho.
Charlie odetchnął ciężko, po czym się roześmiał. Poczucie winy ustępowało coraz bardziej ekscytacji.
- Wiesz, co wybiorę, Ryan – powiedział cicho, unosząc głowę i całując go pod brodą. Odszukał dłonią jego rękę i splótł z nim palce.
Mężczyzna podsadził go spontanicznie na maskę samochodu i pocałował mocno. Chłopak odetchnął ciężko, przyciągając go nogami i oddychając głucho. Jego wargi aż zapulsowały, gdy ich usta się zetknęły. Zamruczał cicho, prężąc się w stronę Ryana, który przytulił go mocno, penetrując jego usta coraz intensywniej. Dłonie Charliego powędrowały na przód jego koszuli, niecierpliwie rozpinając guziki. Dotyk języka mężczyzny przyprawiał go o dreszcze. Ryan uśmiechnął się do niego szeroko, obcałowując go po twarzy.
- Nawet sobie nie wyobrażasz jak tęskniłem… – westchnął.
- Tak? – sapnął Charlie, który rozgrzał się do czerwoności w ciągu ostatnich kilkunastu sekund. Rozsunął poły koszuli Ryana i schylił się, zaczynając całować go po umięśnionym torsie.
- Tak… zawsze był z ciebie taki kociak… – jęknął Ryan, wsuwając palce w jego włosy.
Chłopak uśmiechnął się lekko, obejmując go i wtulając twarz w tors mężczyzny. Pachniał niesamowicie.
- Kociak? – zaśmiał się.
- Tak… Nawet za pierwszym razem… Pamiętasz? Byliśmy tu pod namiotem – zaśmiał się, całując go znowu.
Charlie parsknął, rozbawiony, nieco drżącymi dłońmi rozpinając mu powoli pasek.
- Jak mógłbym zapomnieć nasz pierwszy raz… – powiedział miękko .Wychylił się, by cmoknąć usta Ryana.
- Ale byłeś chętny, mimo swojej pseudo miłości do Mike’a – prychnął, głaszcząc chłopaka po udach. Charlie roześmiał się głośno, rozpinając guzik spodni mężczyzny, a potem suwak.
- Chyba bardzo chciałem się w nim kochać… ale jak przyszło co do czego, żaden z nas nie pamiętał, że zaraz wróci.
- Myślałeś tylko o mnie… – podpowiedział mu Ryan, zadowolony z siebie, wypinając nieco do niego biodra.
- Tak… – odetchnął chłopak, powoli go jednak odsuwając i ześlizgując się po masce w dół. Jego serce waliło w piersi jak szalone. – Byłeś taki dobry…
- Tak? – Ryan uśmiechnął się pod nosem, połechtany.
- Tak – szepnął Charlie, opadając na kolana, oparty plecami o maskę. Spojrzał w wypukłość, jaka wytworzyła się pod rozpiętymi spodniami. – Byłeś pewny tego, co robisz… w ogóle się nie spiąłem – westchnął, unosząc spojrzenie wyżej, na twarz Ryana. Pociągnął jego spodnie w dół.
- Może byłeś po prostu bardzo podniecony? – zaśmiał się Ryan, a jego penis sterczał, wygięty nieco w górę.
- No byłem – prychnął chłopak – ale to z twojego powodu.
Pochylił się, aż nieco mrużąc oczy i ocierając się lekko twarzą o gorącego penisa. Odetchnął głucho, mocniej schylając głowę i liznął mosznę mężczyzny, po chwili biorąc jedno z jąder w usta i ssąc delikatnie. Chciał mu sprawić przyjemność po tak długiej samotności.
- Mm… – Ryan aż zadrżał, obracając się i opierając pośladkami o maskę samochodu. Charlie dostosował do tego własną pozycję, delikatnie odchylając penisa w bok, by kontynuować przerwane pieszczoty. Sapał ciężko, raz po raz muskając gorącym językiem mosznę. Zaraz jednak, przesunął nim po spodzie penisa i pocałował sam czubek, delikatnie przesuwając po nim dłonią. Ryan oddychał ciężko, pochylając się nad nim i głaszcząc po włosach. Charlie uśmiechnął się do niego powoli i po chwili schylił się, otaczając penisa wargami i biorąc go od razu głębiej. Jego nozdrza aż falowały.
- Tak mi dobrze… – jęknął Ryan, przymykając oczy. Na policzkach aż dostał wypieków. – Chcesz kondom? – dopytał.
Charlie spojrzał na niego, zaskoczony. Wysunął penisa z ust i mocniej popieścił go ręką.
- A coś się… zmieniło? – spytał.
- Nie no… od ciebie zależy… – westchnął ciężko.
- To nie chcę… – uśmiechnął się chłopak, cmokając znów penisa. – Chcę, żeby było jak zawsze…
Ryan uśmiechnął się błogo, aż zagryzając dolną wargę.
- Nie byłem z nikim w kiciu! – poczuł się w obowiązku zapewnić jeszcze Charliego.
- To byłem ostatni? – odetchnął chłopak, przesuwając bardzo delikatnie zębami po boku penisa.
- Tak.. – westchnął ciężko. – Chociaż byłem tak napompowany, że jakbyś się nie ugiął w tydzień, to bym musiał się z kimś wyżyć – zaśmiał się.
Charlie skrzywił się.
- Ha ha ha… – mruknął z ironią.
- Oj nie obrażaj się! Samo życie. Mam duże libido – zaśmiał się.
- To jedna z tych rzeczy, których się nie mówi, ciołku – prychnął Charlie, kręcąc głową, ale zaraz przyjął go głęboko do gardła, zasysając policzki.
- Och! – jęknął Ryan głośno, aż zaciskając palce na jego włosach. – Przepraszam, nieważne… – sapnął. – Czekaj… – wydusił w końcu. – Chodź tu do mnie..
Chłopak odetchnął,wypuszczając ostrożnie jego członek i podnosząc się chwiejnie. Oparł dłonie po obu stronach jego ciała, na masce i pocałował go soczyście. Ryan obrócił go pospiesznie, brzuchem do samochodu i zaczął mu błyskawicznie rozpinać spodnie. Charlie zadrżał, zamykając oczy i wypinając lekko biodra.
- Ryan… – sapnął, szerzej rozsuwając oda.
- Och ty napaleńcu – zamruczał Ryan, całując jego kark. Przez chwilę nie dotykał Charliego, a zaraz potem chłopak poczuł śliski palec między pośladkami.
Odruchowo aż spiął mięśnie pośladków, wydając z siebie głuche westchnienie. Poczuł się, jakby przez jego ciało przeszedł prąd.
- Bo chcę ciebie… – sapnął.
- I tylko mnie? – zamruczał z łatwością wsuwając palec głębiej.
- Ciebie – odparł chłopak od razu, aż nieco kręcąc biodrami w powietrzu. Przymknął oczy, przesuwając lekko palcami po masce auta.
Ryan od razu wsunął w niego drugi palec głęboko, drugą dłonią głaszcząc go po plecach.
- Jesteś taki seksowny…
Charlie wydał z siebie głuchy jęk, podrygując nieco tyłkiem i kładąc policzek na metalowej karoserii. Czuł cudowny ciężar w lędźwiach.
- Tak się miała zakończyć przejażdżka 4 lata temu… – sapnął Ryan, pochylając się i całując jego kark, i wsuwając palce gwałtownie.
- Właśnie tutaj? – zasapał Charlie. Jego biodra poruszyły się w kierunku dłoni.
- O tak… Tu nad morzem, o zachodzie słońca… – zarechotał, powoli wysuwając palce i aż go ciągnąc mocniej do siebie.
- Romantycznie – zaśmiał się chłopak, wypinając mocniej tyłek i obejrzał się na niego. Miał zaczerwienione policzki i wargi.
- Cały ja – zaśmiał się Ryan, cmokając jego wargi i napierając czubkiem penisa na śliską szparkę powoli. W odpowiedzi usłyszał niski jęk.
- Złap mnie… – sapnął Charlie.
- Nie uciekniesz – prychnął Ryan, wsuwając się mocnym pchnięciem.
Gorący kanał odbytu zacisnął się wokół niego, a Charlie złapał na oślep jego rękę i położył ją na swoim biodrze. Sapał ciężko, trzęsąc się nieco.
- O kurwa…
Drugą dłonią Ryan złapał jego kark i wsunął penisa do końca, dociskając się do jego pośladków.
- Oh jak mi dobrze…
- Mnie też… – wydusił Charlie, naprężając całe ciało, by mocniej odczuwać pchnięcia. Cały ciężar ciała oparł na rękach.
Ryan zaczął się powoli poruszać, oddychając ciężko. Chłopak rozstawił szerzej stopy, na tyle, na ile pozwoliły mu spuszczone spodnie i zaparł się dłońmi, wychodząc naprzeciw ruchom partnera. Czuł go głęboko w sobie i aż miękły mu kolana za każdym razem, gdy członek się wysuwał. Dotyk na biodrze i karku dawał mu poczucie, że był kontrolowany przez umięśnionego mężczyznę za sobą. Czuł jego skórę przy sobie z każdym pchnięciem.
- Och.. już niedługo.. z taką słodką dupcią… – szepnął rozgorączkowany Ryan i zsunął dłoń na jego penisa pospiesznie.
- To wchodź mocniej! – jęknął Charlie, rzucając nieco głową. Czuł, jak rośnie w nim rozkosz.
- O tak!? – sapnął Ryan, podniecony, wbijając się w niego niemal z furią.
Chłopak rozpłaszczył górną część ciała na masce samochodu, opierając kolana o zderzak i drgał przy każdym pchnięciu.
- Ja pierdolę… – sapał bez tchu, przyjmując go bez trudu. Było mu tak dobrze…
Do tego Ryan stymulował go ostro dłonią, nie przerywając kiedy dochodził z głośnym stęknięciem. Był taki inny niż Rush, znacznie bardziej autentyczny w tym co robił. Taki zdecydowany i ostry… Fakt, że Ryan w nim szczytował, zupełnie rozstroił także Charliego, który skończył tuż po nim, zaciskając mocno pośladki.
- Och! Jak ciaśniutko… – wymamrotał Ryan, przyduszając go nieco ciałem.
Charlie łapał ciężko powietrze, poddając się mu całkowicie. Uśmiechnął się lekko, wtulony w metal.
- Jesteś…. Ryan…
- Jestem – zaśmiał się chrapliwie.
- Dobrze… – westchnął chłopak, głaszcząc go po przedramieniu. – Bardzo.
- Widzisz. Jestem słowny. Obiecałem przejażdżkę – zamruczał, całując go przy uchu.
- O której mówisz… – roześmiał się Charlie, łasząc się do tej pieszczoty.
- O obu… – zaśmiał się, gładząc boki jego ciała. – Rozgrzałeś maskę.
- Tylko maskę? – wymruczał Charlie, osuwając się kolanami w piasek.
- Mm Charlie, Charlie…. – westchnął Ryan, podciągając spodnie leniwie i patrząc na niego z góry.
Chłopakowi się najwyraźniej do tego nie spieszyło, bo klęczał przy aucie z odkrytym tyłkiem.
- Ściągaj to! – zaśmiał się, oglądając się na niego.
- Chwila! – zaśmiał się Ryan, obchodząc go i pochylając się do samochodu. – Dżentelmenem jestem! – prychnął i rzucił w niego kocem. – Nie będziesz siedział z tyłkiem w piasku.
Chłopak roześmiał się głośno, usiłując się podnieść. Jednocześnie, następował na swoje buty, ściągając je i jeszcze mocniej eksponując wilgotne teraz pośladki. Ryan zaszedł go z tyłu, rozbawiony i klepnął go mocno w tyłek, zabierając mu koc.
- Daj to, daj to! Nie radzisz sobie – zakpił, rozbawiony, rozkładając koc popisowo.
- Chodź się kąpać! – roześmiał się chłopak, zrzucając koszulkę i roztrzepując swoje włosy. Usiadł na masce, bo nogi wciąż miał trochę jak z waty. Ryan uśmiechnął się łagodnie i zaczął rozbierać równie szybko. Zrzucił koszulę do samochodu.
- Charlie…
- Ryan? – odpowiedział chłopak, uśmiechając się szeroko. Zsuwał jeszcze skarpetki, bo poza tym był nagi.
- Kocham cię… – wydusił mężczyzna, rozbierając się do końca i popatrując na niego wyjątkowo niepewnym spojrzeniem.
Charlie rozchylił lekko wargi i przełknął ślinę, wpatrując się w niego, pełen emocji.
- Od kiedy…? – wydusił, zupełnie zaskoczony tym wyznaniem.
Mężczyzna odgarnął włosy, które opadły mu za mocno na czoło.
- Zawsze do ciebie dużo czułem… ale jak poszedłem siedzieć, to dopiero zrozumiałem, co z tobą miałem… – szepnął, nie patrząc Charliemu w oczy.
Chłopak odetchnął ciężko ,zaciskając dłonie. Zaraz jednak ruszył powoli do niego i objął w pasie, kładąc mu głowę na ramieniu. Słońce już zaszło, ale księżyc i gwiazdy dawały wystarczająco światła.
- Ryan…
Mężczyzna odetchnął bardzo ciężko, przyciskając Charliego do siebie.
- To jak ja – odetchnął.
Ryan odetchnął z wyraźną ulgą, jakby cały czas tylko na to w napięciu czekał. Cmoknął jego wargi radośnie i poderwał go z ziemi, biorąc na ręce. Ruszył plażą w stronę ciemnych fal. Chłopak roześmiał się radośnie, tuląc się do niego.
- Żałowałem, że ci nie powiedziałem… – wyznał z lekkim sercem. Ryan pocałował go tylko znowu, wchodząc powoli do wody.

*

Alex siedział przy swoim wielkim biurku, czytając i podpisując kolejne dokumenty. Sam nie wierzył, że wszystko potoczyło się tak gładko. Musiał jeszcze załatwić tą głupią sprawę z samochodem. Jego gabinet był spory, o konserwatywnym, choć bogatym wyposażeniu. Na prominentnym miejscu po prawej, wisiał wielki portret ich rodziny.
Nagle, usłyszał zza grubych drzwi głos swojej sekretarki, ale niemal zaraz potem wpadł do jego gabinetu Rush, cały czerwony i nieco potargany.
- Ja pierdolę, Alex! – odezwał się głucho, dochodząc do biurka i uderzając mocno dłońmi o jego blat. Jego brat podniósł na niego chłodne spojrzenie.
- Hm? W czym mogę ci dziś pomóc, Richardzie?
- Skradziono moje nowe Ferrari! – krzyknął ze złością. – Ten kryminalista, znajomy Charliego to zrobił!
Alex złożył dłonie w piramidkę i uniósł brwi.
- Twoje Ferrari? Bo kiedy sprawdzałem wczoraj konto firmy, zobaczyłem, że kupiłeś samochód. Nie konsultując się.
Rush przewrócił oczyma.
- Wiesz, że bardziej się opłaca na firmę!
- W takim razie, technicznie rzecz biorąc, należy do firmy – powiedział chłodno. – A ja mam wyższą pozycję niż twoja. Tym samym jest bardziej moje niż twoje.
Rush rozchylił usta, zaskoczony, ale po chwili, machnął ręką.
- Co to za różnica! Ja pierdolę, ukradł go, recydywista cholerny
- O tak? Skąd wiesz, że to on? – spytał Alex sceptycznie, choć też był przekonany, że to Ryan.
- Bo auto jest schlewione, a miał dostęp do kluczyków! – warknął, oburzony. – Do tego nagle Charlie mnie z domu wyprasza!! – rzucił równie oburzony, co zrozpaczony.
- Czy „wyprasza” to eufemizm na „rzucił mnie”? – prychnął Alex.
Jego brat aż obrócił się, z frustracją targając swoje jasne włosy.
- Ten pojebany złodziej musiał mu chyba jakichś prochów dosypać!
- Ja myślę, że to wszystkim wyjdzie na dobre – powiedział Alex, uśmiechając się aż łagodnie i podpisał kolejny dokument. – Są siebie warci, ten twój kochaś i recydywista.
- Nieprawda! – warknął Rush, aż się wychylając, jakby chciał go złapać za kołnierz. Powstrzymał się w ostatnim momencie. – Kurwa… co ja zrobię… Alex…
- Ja ci powiem co zrobisz. – Alex zatrzasnął segregator z dokumentami i wstał powoli. – Ta cała twoja ‘ptaszynka’ od początku leciała na twoje pieniądze. Zapisałem mu to Ferrari, żeby ci pokazać, że się odczepi jak je dostanie. Ty za to, odsuniesz się od niego. Proponuje nawet pół roczne wakacje w Brytanii i podpalenie na nowo płomienia miłości z twoją narzeczoną – powiedział sucho i miażdżąco. – Jeśli to jeszcze nie jest jasne: jako obecny właściciel samochodu, Charlie nie złoży żadnego oskarżenia o kradzież.
Wargi Rusha zadrgały, a jego źrenice rozszerzyły się lekko i nagle runął na podłogę, zawadzając po drodze szczęką o blat biurka.

*
KONIEC

:D

:*

Ferris miał wrażenie, że ta informacja opada mu ciężko na klatkę piersiową.Odetchnął głucho, bezmyślnie głaszcząc Dimę po torsie. W zasadzie sam w pewien sposób się domyślał, że odcinanie kawałków ciała w końcu przestanie zdawać egzamin. Nie mówił nic o tym Daisy, bo jej i tak zależało głównie na pieniądzach Gregorovicha.
- Może… się myli? – spytał dość płasko.
- Uhm… nie sądzę. Ferris.. ja… nie straciłem ręki w pożarze… – Mówienie o tym przychodziło mu z trudem.
Cięższy, bardziej nerwowy oddech młodzieńca było słychać wyraźnie w małym pomieszczeniu.
- To jak…? – jęknął w końcu, wtulając twarz w bok szyi Dimy.
- Zostałem ugryziony, podczas jednego z ataków na wioskę – mówił ten cicho. – Ugryziony w dłoń. Miałem nadzieję, że … jeśli dość szybko utnę ramię… – odetchnął drżąco.
Ferris aż się podniósł oddychając świszcząco.
- Ugryzł pana Zombie…?! – wykrztusił, czując, że wszystko przewraca się mu w żołądku. Pomyśleć, że spał z nim w pokoju!
Dima nie odpowiadał, milcząc, skryty w ciemności.
- I… poszedł pan sobie amputować rękę?! – dopytywał Ferris, przerażony tą wizją.
- To było na wsi… mamy tam gilotynę rzeźniczą… – powiedział cicho.
- O mój boże..! – wydusił Ferris, mimowolnie głaszcząc tors Dimy, jakby mogło to w czymś pomóc. Oczyma wyobraźni widział jak to się musiało odbyć.
- Przypaliłem ranę… mój lekarz trzymał mnie pod obserwacją… i wydawało się, że udało mi się uniknąć zakażenia…
- Mój boże… – wydusił Ferris, wchodząc mu w słowo. – Ty nie lunatykujesz… – Słowa z trudnością przechodziły mu przez gardło.
Dima znów tylko zamilkł w potwierdzeniu, a Ferris milczał dłuższą chwilę.
- Ale… przecież nie cały czas… ja…
- Nie… mój lekarz mówi, że musiała się przedostać do mojego ciała jakaś śladowa ilość, która narasta. Skupisko jest na kikucie i … kiedy go przycina… sprawa faktycznie wydaje się łagodnieć…
Ferris przytulił się do Dimy gwałtownie, wciągając głucho powietrze. Było mu tak źle. Jakby z pełni szczęścia ktoś pchnął go na sam dół.
Mężczyzna objął go powoli, z każdą chwilą ściskając mocniej.
- Nie możesz nikomu powiedzieć. Prawo jest jednoznaczne.
Ferris kiwnął głową. Sam widział, jak usypiano w szpitalu kilka ofiar pogryzień. W tym jego kolegę z roku.
- Nie powiem! – obiecał solennie, głaszcząc twarz Dimy. – Tak mi przykro!
- Chcę zdziałać jak najwięcej mogę póki jestem… sobą. – Dima pocałował go delikatnie, jakby szukał w tym ukojenia.
Ferris czuł się rozdarty. Odetchnął ciężko, odpowiadając na pocałunek.
- Przepraszam… stosowałem niepotrzebnie bolesną kurację. Gdybym wiedział…
- Miałeś dobre intencje – odetchnął cicho Dima.
Ferris odetchnął ciężko, wpatrując się w ciemność.
- Nie bój się – powiedział nagle. – Na pewno coś się w tym da zrobić.
- Może i tak – powiedział Dima, choć Ferris wyczuwał, że nie do końca w to wierzy.
Poczuł jednak rosnącą chęć działania. Miał przecież wiedzę i możliwości: ze swoją inteligencją większe niż innych badaczy. Mógł to zrobić!
- Dima! – powiedział poważnie.
- Hm? – Mężczyzna cmoknął go przy podbródku.
W odpowiedzi, Ferris przytrzymał jego szczękę, całując go niemal agresywnie i przez chwilę ssąc jego wargi.
- Wyleczę cię – sapnął w końcu. – Obiecuję…
- Wiem, że zrobisz, co w twojej mocy… – westchnął Dima, głaszcząc go znów po plecach.
- Nie… Dima… ja to naprawdę mogę zrobić! – przekonywał Ferris tak drugiego mężczyznę, jak i samego siebie. – Moje odkrycie jest wyjątkowe!
- Tak?
Przytulił Ferrisa znowu nieco mocniej, czując się fantastycznie z taką bliskością.
- Tak! – Młodzieniec przytknął do jego twarzy policzek, dysząc cicho. – Chyba wiem… co ich tworzy. Zobaczyłem to w specjalnym świetle.
- Naprawdę? – Dima aż zapytał nieco głośniej.
- Tak! – odparł młodzieniec szybko. – Mają taką… narośl na karku pod skórą, która się rozszerza aż całkiem pochłania układ nerwowy. Ludzie tego nie mają.
Rosjanin nie odpowiedział nic, tylko pocałował go znowu czule.
- Uratuję cię… – szepnął Ferris, czując jak serce drży mu w piersi. Nagle, usłyszeli głosy za drzwiami i Ferris usztywnił się, przyjmując bardziej neutralną pozycję obok Dimy.
Rosjanin odsunął się nieco, siadając w końcu na pryczy, zanim drzwi się otworzyły. Światło lamp gazowych niemal ich oślepiło, ale już w pierwszym momencie ujrzeli na tle drzwi dość krępą, dobrze zbudowaną sylwetkę mężczyzny, ubranego najwyraźniej w dość przylegające do sylwetki ubranie. Miał łysą czaszkę i mocną szczękę.
- Słyszę, że mamy tu lekarza i barona w jednym – powiedział od progu. – Nazywam się Patrick O’Donnel.
Ferris usiadł, przełykając nieco nerwowo, wyrwany ze stanu głębokich emocji. Przybyły wydał się mu sztywny jak urzędnik państwowy.
- Ferris Deverell, to ja.
- Dima Gregorovich – odezwał się Rosjanin, a mężczyzna skinął głową, obserwując ich obu.
- Przewodzę temu zbiorowisku, które potocznie nazywane jest w miastach ‘anarchistami’ – zaczął, a Dima aż wstał i ruszył w jego kierunku.
- Czy pan wie, ile ludzi zginęło w tym wybuchu kolei!? – krzyknął na niego.
Ferris odetchnął ciężko, chcąc jakoś uspokoić Dimę, by tych ludzi nie prowokował. Zaraz jednak, sam dodał:
- I na balu u Rochesterów…
Mężczyzna zacisnął wąskie usta, tak że aż nieco zbielały i rzucił Dimie ostre spojrzenie spod krzaczastych brwi.
- Nie mamy nic wspólnego z wybuchem kolei. Jesteśmy praktycznie pewni, że to wina Świadków Apokalipsy – powiedział, dość spięty. Nasi ludzie, pomagają właśnie uratowanym rannym i w odbudowie murów. Co do wybuchu w posiadłości Rochesterów… – zwrócił się do Ferrisa. – Cóż, nasza organizacja skupia różnych ludzi i nie jest łatwo utrzymać wszystkich w ryzach – powiedział ponuro. – Zatrzymaliśmy panów w odosobnieniu, gdyż jako jedyni, zostaliście znalezieni sporą odległość od torów, w lesie. Rozumiecie chyba, że to dość podejrzane?
Dima sapnął ciężko.
- Podejrzane? Że próbowaliśmy się oddalić od wybuchającego pociągu?
- Panie O’Donnel, jesteśmy uczciwymi ludźmi – powiedział Ferris szybko. – Jechaliśmy do Liverpoolu w sprawach służbowych. Nic nie wiemy – zaznaczył, siadając.
- Choć przyznam, że po wyklarowaniu kwestii wybuchów, chętnie porozmawiam z panem więcej o działalności w tym… miejscu? – Dima rozejrzał się po ścianach, a Patrick uśmiechnął nieco krzywo.
- Słyszałem o panu, panie Gregorovich – powiedział, jakby dopiero teraz sobie przypomniał.
- Mam nadzieję, że same dobre rzeczy? – zasugerował Rosjanin.
- Same ciekawe rzeczy – kiwnął głową dowódca anarchistów.
- Możemy liczyć na spędzenie czasu poza tym… lochem? – Dima uniósł brwi znacząco, a Patrick zastanowił się chwilę, zanim kiwnął głową.
- Tak. Myślę, że możecie panowie liczyć na kredyt zaufania i… przyznam, że przyda się nam drugi lekarz, nawet jeśli na zaledwie kilka dni.
- Służę – powiedział Ferris od razu – choć sam jestem ranny – zaznaczył, z niejaką dumą obserwując działania Dimy. Wreszcie mógł na niego spojrzeć, po tym co wydarzyło się w ciemności. Dima nadal miał nieco rozchełstaną koszulę, ale było to zrozumiałe w tych warunkach.
- Proszę więc za mną. Jesteście pewnie głodni – powiedział O’Donnel i wyszli razem na korytarz. Tam już czekał były Ferrisa, Richard, który od razu podszedł do nich.
- Tak się cieszę, że to tylko niewielka rana – powiedział jakby nie został wcześniej wyzwany i odgoniony.
Po tym, jak Ferris spędził ostatnią godzinę w ramionach Dimy, sprawa z Richardem wydawała się mu mniej irytująca. Odetchnął cicho, wsuwając dłonie w kieszenie surduta.
- Przeżyję – mruknął płasko.
Korytarz był dość długi i pogrążony w półmroku. Po obu stronach widać było proste drzwi, wyglądające niczym dziury w brunatnoszarej ścianie. Grupa kobiet i mężczyzn zebranych pod celą obserwowała ich z mieszaniną zaciekawienia i gniewu. Powietrze pachniało pleśnią, ale konstrukcja wyglądała solidnie. To musiał być bardzo stary budynek.
- Niektóre gazety, przypisują panu anarchistyczne poglądy – powiedział Patrick do Dimy, który westchnął cicho w odpowiedzi.
- Próbują ośmieszać moje poglądy. Nie boję się mówić o tym co uważam za dobre dla przyszłości kraju, a może nawet świata.
Ferris obejrzał się na Dimę, wlepiając spojrzenie w jego surowe, pewne siebie oblicze. Westchnął cicho.
- Ho ho! – O’Donnel spojrzał na Rosjanina zaskoczony.
- Tak. Dlatego bardzo chciałbym się dowiedzieć jakie naprawdę przyświecają wam idee i czy zgadzają się z moimi. Niestety na temat ruchu anarchistycznego panuje wielka dezinformacja.
- To jak? – Richard szturchnął Ferrisa dyskretnie. – To twój nowy? – szepnął.
Lekarz rozchylił usta, idąc ostrożnie przy ścianie. Chciał oszczędzać ranioną nogę. Spojrzał na swojego byłego partnera nieco zmieszanym wzrokiem.
- ….. chyba tak… – mruknął, gdy szli korytarzem w kierunku większego przejścia o półokrągłym, nieotynkowanym sklepieniu.
- Fiu fiu… Duży – szepnął Richard, ledwo tłumiąc uśmiech. Szli dwa kroki za Dimą i Patrickiem, którzy rozmawiali w skupieniu.
Ferris znacząco przyłożył palec do ust.
- Nie jest otwarty – wyjaśnił, spoglądając na mężczyznę obok siebie. Wydawał się dużo starszy, mimo że minęło tylko pięć lat. Zmężniał, do tego ta odrobina zarostu też dodawała mu drapieżności.
- Och… no dobrze – powiedział Richard, nieco zawiedziony. – Ale tutaj by mógł – dodał. – Mnóstwo nas tu jest. Anarchiści nie rozróżniają…
Ferris zapatrzył się na niego, gdy wreszcie weszli w szerszy korytarz, u którego ujścia widać było schody na górę.
- Nie?
- Nie. Chcemy wolności osobistej, klasowej i seksualnej – powiedział z przekonaniem.
- Klasowej? – Ferris zmarszczył brwi od razu.
- Tak – powiedział Richard z naciskiem. Sam pochodził z dobrze postawionej rodziny przynależącej do klasy średniej, więc miało to podwójny impakt. – Aby ludzie mieli lepszy dostęp do nauki i rozwoju, niezależnie od ich urodzenia.
- No… zawsze popierałem powszechny dostęp do nauki rachunków, czytania i pisania – powiedział ze zrozumieniem.
- Chodzi też o zrównanie praw do posiadania, głosowania, wykonywanych prac. Wiele aspektów, Ferris. Ja w ogóle się zajmuję logistyką i zaopatrzeniem.
- Oh Richardzie, przecież to niedorzeczne!- Ferris pokręcił głową, aż się kpiąco uśmiechając. – Nie każdy jest predysponowany do rozumowania. Gdyby zrównać tak prawa, kraj pogrążyłby się w chaosie!
Mężczyzna od razu zmarszczył nieco brwi.
- A jakiej klasy jest twój nowy facet?
- Nie nazywaj go tak! – syknął cicho Ferris, popatrując na Dimę niespokojnie.
- Hm? A jak?
- Zapomnij w ogóle o tym, co powiedziałem! – zdenerwował się Ferris. Zaczął wchodzić po schodach podparty o barierkę.
- Czemu? – Richard podsunął mu ramię.
- Bo nie byłby zachwycony gdyby ktoś wiedział.
Mężczyzna prychnął, zerkając na niego i obejmując w pasie.
- Unikasz po prostu pytania o klasę z jakiej pochodzi.
- Skądże. Jest z wyższych klas średnich. Zaopatruje Londyn w żywność – powiedział z dumą.
- O widzisz. Mam więc z nim wiele wspólnego – powiedział Richard pogodnie, pomagając Ferrisowi wejść po schodach.
- Wiesz, że o to nie dbam w osobistych kontaktach – mruknął Ferris. – Ale oddanie władzy ludowi? To niedorzeczne.
- Zobaczymy, Ferris – powiedział mężczyzna stanowczo.
Baron przewrócił oczyma.
- I dla tych ludzi mnie zostawiłeś?
- A czy w twoim życiu nie ma żadnych ideałów? – Richard zerknął na niego z westchnieniem.
- Są. Przede wszystkim uczciwość wobec tych, z którymi leżę – burknął. Gdy weszli na półpiętro, zobaczyli wysokie okna. Sklepienie było ozdobione płaskorzeźbami w kształcie winorośli.
Richard westchnął i pokręcił głową. Wkrótce, można się było zorientować, że są w jakiejś wielkiej rezydencji, obecnie nieco zdemolowanej. Ferris oceniał ją na podstawie architektury na epokę elżbietańską. Wreszcie, weszli do wielkiej sali, najpewniej pomyślanej jako balowa, ale obecnie spełniającej funkcję… zbiorowej jadalni. Wszędzie stały duże, drewniane stoły, z których część wyglądała na wyposażenie samego budynku, a część ktoś po prostu pozbijał z najprostszego drewna. U powały pomieszczenia, wisiał pomiędzy grubymi, ciemnymi belkami podporowymi wielki, metalowy żyrandol. Na ścianach widoczne były regularne, jaśniejsze miejsca, w których do niedawna musiały wisieć obrazy. Teraz, jedyną ozdobą pomieszczenia były napisy urągające klasom wyższym. Ferris skrzywił się na widok dowodów wandalizmu, gdy prowadzono ich po sam szczyt sali, gdzie w wielkim kominku płonął ogień. Na stole stojącym obok widać było półmiski z jedzeniem i nakrycia. Zasiedli znowu razem we czwórkę i Ferris znów mógł posłuchać rozmowy, która mu wcześniej umknęła.
- Przyznam, że to brzmi bardzo… inspirująco, panie Gregorovich – powiedział o’Donnel. – Do tej pory, aspekt walki z nieumarłymi, nie był najbardziej kluczowym elementem naszego ruchu.
Dima kiwnął głową, nalewając sobie wody z dzbana.
- Poczyniłem już w tym kierunku różne przygotowania. Przede wszystkim zapasy jedzenia dla przyszłych żołnierzy. Moje koneksje z parlamentarzystami też są coraz lepsze i coraz bardziej złożone.
o’Donnel pokiwał szybko głową.
- Tak, bez jedzenia, ludzie szybko zapomnieliby o przyświecających ich działaniom ideach.
- Ale ilu ludzi potrzeba by, żeby wybić zombie… – jęknął nagle Ferris, spoglądając na swoje sztućce, z których każdy był od innego kompletu.
- Wielu – potwierdził Dima. – Ale przede wszystkim trzeba wspólnego frontu i dobrego zarządzania – zwrócił wzrok na Ferrisa. – To nie byłaby chaotyczna walka, a bardziej systematyczne działanie, gdzie kolejne części ziemi, zostają odzyskane dla ludzi, przez wypychanie z nich nieumarłych.
- Zginie mnóstwo osób. Głównie szarych żołnierzy – mruknął młodzieniec znacząco, nakładając sobie jednak wyjątkowo grubą pajdę chleba i smarując ją masłem. Bał się, że takie radykalne działania mogą zniszczyć nawet tę namiastkę normalności, którą zapewniały wielkie miasta.
- Ważne jest jak wiele jest do wygrania – powiedział Dima, patrząc na niego i aż marszcząc nieco brwi. – Każda wojna wymaga poświęceń. Im więcej słabości zombie odnajdziemy, tym mniej ludzi będzie wystawionych na ryzyko.
o’Donnel kiwnął głową.
- Brytania ma, jako wyspa, szczególny potencjał. Będzie się łatwiej odgrodzić, niż innym państwom Europy. Gdybyśmy mogli dac taki dobry przykład…
- Zombie nie giną w wodzie – zauważył Ferris. – Dlatego przecież w Brighton plażę odgrodzono od obu stron. W Ameryce i Australii nie ma ich pewnie tylko dlatego, że po drodze pożerają je ryby…
- To słuszna uwaga, ale nie zmienia faktu, że ta walka jest do wygrania, trzeba się do niej tylko dobrze przygotować. Miasta już teraz są jak fortece. Wystarczy ich użyć – powiedział Dima, nakładając sobie kurczaka, którego ktoś doniósł na ich stół.
Ferris westchnął ciężko, wgryzając się w chleb i słone, świeże masło. Richard i kilka innych osób, które przyszły tu za nimi, zabrały się za jedzenie. Dima znów zwrócił się do o’Donnela.
- Już od dłuższego czasu, wspieram prowadzone w Londynie badania nad zombie. Lord Deverell jest wybitnym naukowcem w tej dziedzinie. Jesteśmy blokowani co jakiś czas przez Radę Miejską i lorda Barnetta, jednak postępy istnieją. Mój inny znajomy za to, zajmuje się badaniem tworzenia bardziej wydajnych warzyw i owoców. Chcę wesprzeć to co tu robicie – wyłożył bez ogródek.
o’Donnel aż odetchnął, pod wrażeniem tej wypowiedzi.
- Zrobimy jeszcze swój wywiad, ale już wcześniej o panu czytałem w gazetach i kto wie, może nasze spotkanie to przeznaczenie.
Kucharka w białym, poplamionym fartuchu położyła mięso przed siedzącym naprzeciwko Ferrisa człowiekiem. Ten, nie bacząc na maniery, podniósł kawałek mięsa dłońmi i wgryzł się w niego, ku odrazie barona.
Nagle jednak, Ferris aż odsunął się nieco od stołu, kiedy coś wielkości pięści, przeszło po stole, w stronę dowódcy.
- Patrick! Zobacz to! – rzucił mężczyzna, przy drugim końcu stołu. Kiedy Ferris się przyjrzał, zobaczył, że ‘insekt’, był mechanicznym tworem wielu przekładni i śrubek. Przypominał sporego pająka i podszedł do o’Donnela. Ferris rozchylił usta. Widział coś takiego na targach techniki zeszłej jesieni, ale nigdy potem i, z całą pewnością nigdy tak blisko. Dima przyjrzał się tworowi z zainteresowaniem.
- Dobre, dobre! – rzucił do twórcy o’Donnel, z uśmiechem. – Kombinuj dalej, a ten mógłby być dobry do przenoszenia wiadomości.
Mężczyzna, który najwyraźniej wypuścił maszynę na stół, siedział w jego przeciwległym krańcu i uśmiechał się szeroko. Miał usmoloną czarnym smarem, poczciwą twarz o jasnych oczach i szerokim uśmiechu. Zmierzwione, dość sztywne włosy w kolorze mahoniowego drewna, upchnął pod szarym kaszkietem. Poza tym, miał na sobie brudną koszulę o podwiniętych rękawach i czarną kamizelkę.
- Są coraz zwinniejsze! – pochwalił się.
- Czy to pan je wystawiał na targach techniki we wrześniu? – zainteresował się Ferris, obserwując sztucznego pajęczaka.
- Nie – odezwał się wynalazca od razu, aż prostując plecy. – Gordias skopiował mój pomysł i stworzył nędzną imitację… zabawkę dla bogatych! – burknął.
- Jest fantastyczny! – powiedział Dima z entuzjazmem.
- Tworzy też o wiele większe stworzenia! – pochwalił mężczyznę Richard.
- Oh? I czemu one służą? – spytał młody lekarz z zainteresowaniem, pogryzając chleb.
Wynalazca uśmiechnął się szeroko.
- Mechaniczne zbroje!
Dima zamrugał, zaciekawiony.
- Mógłbym je później zobaczyć?
- Oczywiście! – Mężczyzna podniósł się i obszedł stół, by uścisnąć wielką rękę Rosjanina. – Melvin Solomon.
- Dima Gregorovich – przedstawił się, ściskając jego rękę.
Solomon ścisnął jego rękę, zapatrując się jednak przeciągle na drugą dłoń: z drewna i metalu. Uśmiechnął się szerzej.
- Pan za to da mi się przyjrzeć swojej drugiej ręce.
Dima zawahał się chwilę, ale kiwnął głową.
- Dobrze.
Richard uśmiechnął się pod nosem.
- Mało wylewny? – szepnął do Ferrisa.
Ten zerknął na Rosjanina, wzdychając cicho, ale przez jego twarz przeszedł krótki uśmiech.
- Zależy kiedy – zamruczał z zadowoleniem.
Richard uśmiechnął się krzywo i pokręcił głową.

Charlie raz po raz zerkał za okno, wypatrując Rusha, który miał się zjawić już 10 minut temu! Dom pachniał pizzą, którą przed chwilą dostarczył hotelowy catering, bo Rush upierał się, że włoscy szefowie kuchni robią ją najlepiej. Nie chciał, żeby ostygła.
Na szczęście w końcu zobaczył jego białe BMW, podjeżdżające pod dom. Już po chwili Rush wysiadł, przeczesując palcami jasne włosy. Na sobie miał kremową marynarkę i błękitny podkoszulek. Charlie odetchnął ciężko, cofając się na kanapę. W telewizji leciała powtórka wesela Kim Kardashian, którą włączył z nudów.
- Cześć kochanie…! – sapnął ciężko Rush, zdejmując powoli marynarkę, kiedy wszedł do środka.
- Cześć kochanie – rzucił Charlie, stukając pudełko zawierające pizzę. Na ławie leżały też stylowe, kwadratowe talerze i błyszczące sztućce. Obok postawił butelkę z lemoniadą i wysokie szklanki ze słomkami.- Chodź na obiad.
- Oo! Tego mi teraz trzeba! Prawdziwej włoskiej pizzy! – powiedział z uśmiechem, przeciągając się. Trudno mu tego było nie oddać, był naprawdę przystojny.
- No to chodź – uśmiechnął się Charlie, otwierając pudełko. – Zamówiłem różne po dwa kawałki – powiedział.
- To opowiedz mi z czym są! – powiedział od razu podekscytowany. – Myślałem dziś o tobie zresztą.
- Ja o tobie też myślałem – rzucił Charlie z zapałem, ale usiadł wygodnie, pokazując na kolejne kawałki. – Z kurczakiem, cebulą, bekonem i sosem barbeque. Potem, z szynką włoską, pieczarkami i pomidorami – mówił z zapałem. – Dalej z owocami morza dla ciebie i ostatnia z tuńczykiem i czterema serami.
- O… spróbuję z owocami morza! – powiedział Rush, uśmiechając się lekko. – Byłem w centrum handlowym i myślałem, czy byśmy nie sprawili sobie psa albo kota.
Wziął kawałek pizzy i zaczął zajadać.
- O tak, małego kotka – Charlie rozjaśnił się, bawiąc się włosami. Ryan uwielbiał te zwierzęta. – Jakiego byś chciał?
- No myślałem właśnie, mój piękny. Bo jeden miał zielone oczy i białe futerko, a inny mi się podobał syjamski – westchnął ciężko, marszcząc brwi.
- Ja lubię takie mieszańce – powiedział Charlie, ale nagle zreflektował. – Może chcesz herbaty? – spytał, dotykając ciepłej, gładkiej dłoni Rusha.
- Poproszę. Z mlekiem – dodał, kładąc się powoli na sofie. – Ale jestem zmęczony…
- Tyle pracujesz – powiedział Charlie odruchowo, idąc do kuchni. Gdy jednak wstawił wodę, wyjrzał do salonu, spoglądając na mężczyznę.
- Co dziś właściwie robiłeś?
- Ach takie tam… spotkania, dokumentów podpisywanie… Ble, męczarnie. I Alex mnie wciąż popędza… – jęknął.
- Ale o czym te dokumenty?
- Och Charlie.. zanudziłbym cię. Sam nie czytam połowy. Alex wie co i jak.
Chłopak wydął wargi, ale po chwili wrócił z herbatą.
- To jakieś nieruchomości?
- Opowiedz lepiej jak minął twój dzień, ptaszynko – rzucił Rush.
Charlie uśmiechnął się. Gdy był sam, mnóstwo rzeczy go inspirowało.
- W czasie lunchu poszedłem do parku na nadbrzeże i zrobiłem kilka nowych projektów. Chcesz zobaczyć?
- Mm. Jasne. Ale może po pizzy, bo teraz pobrudzę – uśmiechnął się.
- Pewnie – rzucił Charlie, wgryzając się w kawałek pizzy barbeque. Obaj żuli, w milczeniu wpatrując się w Kim Kardashian krojącą tort. Rush zajadał, głaszcząc go raz po raz po udzie.
Tatuażysta uśmiechnął się do niego lekko, ale po chwili westchnął, łapiąc dłonią breloczek w kształcie czerwonego Ferrari. Lubił spędzać czas z Rushem, ale fakt, że codziennie działo się dokładnie to samo, sprawiało, że wspominał swoją szaloną młodość.
Było mu tak przykro kiedy Ryan kazał mu go nie odwiedzać w więzieniu.
- Weź to odłóż – mruknął Rush, z lekką irytacją.
Charlie uniósł na niego wzrok, zaskoczony.
- Pizzę? – mruknął, wpychając sobie jednak do ust resztę kawałka.

*

Ryan włożył ręce w kieszenie spodni, obchodząc powoli dom Mike’a. Nie był zachwycony tym jak toczył się dzień jego wyjścia. Żaden z jego byłych przyjaciół nie czekał na niego z kwiatkami i czekoladkami. Wydął wargi. Nawet Charlie. Kazał mu nie przychodzić, ale przecież nie miał tego na myśli! Oczekiwał, że Charlie w końcu się złamie i go odwiedzi… Do tego zmienił mieszkanie i też nie napisał mu nic o tym. Cieszył się więc, że chociaż Mike wydawał się mieszkać w tym samym miejscu. Chciał się jednak zemścić za to jak został zignorowany i zakradł się od tyłu domu. Delikatnie podważył otwarcie okna kuchennego i otworzył je cicho.
Bez większego trudu podniósł i zablokował je, po czym ostrożnie wślizgnął się do zaskakująco czystej i uporządkowanej kuchni. Z głębi mieszkania dało się słyszeć spokojną, jazzową muzykę.
Ryan uśmiechnął się lekko, spodziewając się, że zaskoczy kolegę we śnie. Zsunął powoli buty, by nie robić hałasu, i zaczął powoli sunąć korytarzem w kierunku salonu.
Nie wierzył, że Mike nadal mieszkał z rodzicami… Pokręcił głową i zerknął do salonu ostrożnie. Ku jego zdziwieniu, Mike leżał na kanapie, przygniatając do niej szczupłą postać w krótkiej, granatowej sukience, która w tym momencie była podciągnięta aż po pas. Gładkie uda obejmowały mężczyznę w pasie, poruszając się dość rytmicznie, gdy para się o siebie ocierała. Ryan zmarszczył brwi, opierając się o futrynę i wsuwając dłonie w kieszenie.
Nieźle się Mike rozwijał. Wydął lekko wargi, widząc jak para obraca się nieco. Długie, ciemne włosy młodej kobiety były rozpuszczone i przesunęły się po jej odsłoniętym ramieniu. Dłoń Mike’a przesunęła się między jej uda i jego partnerka wydała z siebie głuche, niskie pojękiwanie. Ryan pokręcił głową i odchrząknął. Mike zerwał się, aż zsuwając się z kanapy, dając przybyłemu dokładny widok na różowe figi kobiety, pod którymi wyraźnie odznaczał się wydłużony, niego wygięty kształt.
Krzyknęła momentalnie składając nogi i próbując się zakryć, ale Ryan już zdążył wszystko zobaczyć i zagwizdał głośno, przenosząc wzrok na Mike’a ze znaczącym uśmiechem.
Mike pobladł wyraźnie, nerwowo zapinając spodnie. Dopiero po chwili, w jego oczach odmalowało się zrozumienie.
- Ryan…?
- Znasz go? – pisnęła kobieta, okrywając się kocem i unikając wzroku przybysza.
- Oj Mikey zna mnie bardzo dobrze. Choć ostatnio chyba nieco zapomniał – westchnął, bawiąc się krzyżykiem na szyi. – No ale przybywam zetrzeć kurz z naszej znajomości.
- Margaret… to mój przyjaciel… dawny – mruknął Mike, czerwony na twarzy.
- Margaret… – Ryan pokiwał głową poważnie. – Zawsze cię podejrzewałem Mikey, ale żeby tak się wstydzić swoich skłonności, że aż zmuszasz swojego chłopaka do przebieranek? – zacmokał udając zasmucenie.
Margaret zaczerwieniła się mocno, aż odwracając wzrok, Mike zaś zerwał się nerwowo.
- Kurwa, Ryan! Ona się nie przebiera… no… jest taka jak ma być! – powiedział, łapiąc ją za rękę. – Nie mój nikomu! – pisnął po chwili.
Ryan wydął wargi.
- Jest jak ma być, a jednak się wstydzisz? – prychnął, uśmiechając się do partnerki Mike’a czarująco.
- Wcale się nie wstydzi! – burknęła kobieta, najwyraźniej obrażona. Wstała, obciągając sukienkę i prostując się dumnie. Była całkiem ładna. – On mnie akceptuje taką, jaką jestem. To nie twoja sprawa!
Mike milczał, czerwony jak ugotowany rak.
- To jak Mikey. Nie zaznaczyłeś w kalendarzu kiedy wychodzę? – mruknął Ryan, patrząc na swoje paznokcie.
- No… byłem ostatnio zajęty… – sapnął Mike, zwilżając wargi i podnosząc się. – No… ale cieszę się. Może kawy? – zreflektował nagle.
- Weź mi lepiej piwem zarzuć – przeczesał palcami nieco przydługie ciemne włosy. – Nadal mieszkasz u rodziców – zarechotał.
Mike przewrócił oczyma.
- Nie ma ich – mruknął, prędko wchodząc do kuchni i zostawiając go sam na sam ze swoją kochanką… lub kochankiem.
Ryan przekrzywił nieco głowę.
- To jak to działa?
Marg spiorunowała go wzrokiem, niezadowolona.
- Jestem jego dziewczyną!
Ryan westchnął cicho.
- Zawsze się jakieś wyjście znajdzie – mruknął pod nosem. – I wszyscy to wiedzą? – dopytał.
- Nie! – Mike aż wychylił się z kuchni z przerażonym wyrazem twarzy. – Ja pierdolę, Ryan, zabij…emy cię jak coś piśniesz! – syknął.
Marg rzuciła mi nieco urażone spojrzenie, ale nic nie powiedziała.
- Dobra dobra! – Ryan uniósł ręce pojednawczo. – Będę milczał o twoich preferencjach Mikey! Ale za co najmniej kilka przysług – prychnął. – Kłamałeś Charliemu, bo nie był w twoim typie? – zaśmiał się.
Mike jęknął głucho z kuchni.
- Nie przy mojej dziewczynie, do cholery!
Marg podniosła swoją torebkę.
- Czegoś mam nie słyszeć?! – sapnęła.
Ryan uśmiechnął się pod nosem.
- To już zależy jak Mike woli.
- Kochanie! – Mike wyskoczył z kuchni, stawiając przed przyjacielem piwo. – To takie stare dzieje… – Na jego twarzy malowało się przerażenie, troska, w dodatku przybarwione buraczanym kolorem.
Margaret prychnęła głucho.
- Co ma do tego Charlie? – syknęła zjadliwie.
- O. Czyli znasz go? – Ryan sięgnął z chęcią piwo.
- To moja dziewczyna. Oczywiście, że go zna! – sapnął Mike, po czym złapał mocno Ryana za ubranie, ciągnąc go do kuchni. – Charlie sypiał z tobą, więc co mnie pytasz! – syknął.
- Wiesz, że się w tobie kochał – faktycznie ściszył głos. – A we mnie widać nie bardzo, bo nawet mnie nie odwiedził – rzucił kpiąco.
Mike sapnął ciężko.
- Mówił, że mu zakazałeś – mruknął z niezadowoleniem. – I on jest… no… to facet – powiedział ciszej. – Nie wiem, o co ci chodzi.
Ryan przewrócił oczyma.
- Nieważne, nieważne. Nie mieszka już tam gdzie kiedyś, więc liczyłem, że ty mnie przenocujesz, co?
Mike przełknął ślinę, kręcąc lekko głową.
- Może wolisz się dziś zobaczyć z Charlim. Ma wolny pokój… – mruknął, zerkając dyskretnie na Marg.
Ryan aż zamrugał.
- No nie wierzę. I tak mnie wywalasz?
- Nie nie! – Mike nalał sobie coli i wypił ją nerwowo. – Jak on cię nie przenocuje to wróć…
- Dzięki Mikey. – Ryan aż zgrzytnął zębami. – Dawaj jego adres. Zawsze można na ciebie liczyć.
- No ej… to wy byliście najlepszymi kumplami – stwierdził Mike, odrywając od notesu kartkę i zapisał coś na niej szybko.
- Ta. Ciekawy jestem jak się zmienił – westchnął Ryan, zerkając na karteczkę z zastanowieniem. – Puknąłeś go w ciągu tych czterech lat? – spytał cicho.
Mike aż rozdziawił usta.
- Nie pleć! – syknął. – Poza tym ma faceta – dodał po chwili.
Na to Ryan aż uniósł nieco brwi.
- O tak? Jakiego?
Na to Mike się uśmiechnął.
- Anglika. Facet z klasą – zareklamował, popijając colę już spokojniej. – Podał mu adres wraz z banknotem. – Może weź taksówkę.
Ryan zamyślił się chwilę, ale w końcu wziął pieniądze z ociąganiem.
- Charlie? Zawsze lubił dzikich facetów….
Mike machnął ręką, zachwycony sytuacją.
- Każdy kiedyś dojrzewa – powiedział tonem znawcy. Chciał oprzeć się o blat, ale ześlizgnęły się mu palce i nieco oblał się napojem.
- Ta. I przyznaje się przed sobą do swoich pragnień. – Ryan uśmiechnął się złośliwie, wskazując głową salon.
Mike najwyraźniej nie zauważył złośliwości, bo stuknął szklanką o jego piwo, udając, że nic się nie stało.

*

Charlie wyszedł z łazienki w obcisłych, czarnych bokserkach z wizerunkiem chińskiego smoka na pośladku. Współgrał ładnie z jego dużym, fantastycznym tatuażem. Chłopak przeczesał palcami swoje długie włosy, zerkając na Rusha, który leżał na ich dużym łóżku nagi, okryty tylko rozchylonym czerwonym szlafrokiem z jedwabiu i sugestywnie głaskał materac obok siebie. Już ruszył w jego stronę, jednak nagle rozległ się dzwonek do jego drzwi.
Charlie obejrzał się zaskoczony, od razu wychodząc z pokoju.
- Kto to o tej porze? – rzucił, dochodząc do wejścia i zerkając przez wizjer.
Było ciemno, więc nie był tak do końca kogo widzi przez krzywiznę szkła. Postać była wyraźnie męska, dość postawna, ubrana w ciemne kolory. Mężczyzna znowu zadzwonił, nieco zniecierpliwiony, a kiedy przysunął się do wizjera, serce Charliego zamarło. Wszędzie by poznał te czarne oczy! Niewiele myśląc, otworzył drzwi, stając w ciemności przed Ryanem. Chłodne, nocne powietrze owiało jego nagie, rozgrzane ciało, ale chłopak od razu rzucił się na szyję gościa, ściskając go mocno.
- Ho ho ho! – zaśmiał się Ryan, przytulając go mocno i zaraz poklepał go po pośladkach. – Już Mike zadzwonił, że przyjeżdżam, że w samych gatkach jesteś?
- Charlie? Słoneczko? – usłyszeli z wewnątrz domu.
Chłopak poczuł gorąco na policzkach, aż stając na palcach. Odsunął się jednak szybko, obracając się w stronę sypialni.
- Mój stary kumpel przyszedł! – zawołał.
Ryan zagryzł wargę, lustrując ciało Charliego od góry do dołu.
- Wow… – wydusił zaskoczony – Co za tatuaż! – przesunął bezwstydnie palcami po jego plecach.
- Jaki? O tej porze!? – wykrztusił Rush i zaraz usłyszeli kroki.
Charlie odetchnął cicho, czując dreszcz przechodzący przez niego pod dotykiem w pobliżu kręgosłupa. Odsunął się jednak, obracając się w stronę Rusha i przez to jeszcze wyraźniej prezentując mu rysunek. Rush spojrzał na nieznajomego mężczyznę pytająco.
- Coś się stało?
- A stało stało. Wreszcie mam wolne, a mój stary przyjaciel Charlie zapomniał mnie odebrać.
- Myślałem, że nie chcesz już kontaktu! – sapnął Charlie, wpatrując się w niego szeroko otwartymi oczyma. Jego żołądek aż się ściskał. – Wskazał powoli na kochanka. – To Rush, mój facet – odetchnął..
- O. – Ryan podał mu powoli rękę, wchodząc do mieszkania. – Ryan – przedstawił się.
Twarz Rusha momentalnie nieco drgnęła, nie okazał jednak jawnej niechęci.
- Rush- przedstawił się. – Ty jesteś tym dawnym przyjacielem Charliego? – spytał.
- Oho. TYM? Są o mnie legendy? – poczochrał Charliego, rozbawiony, a Rush aż otworzył szerzej oczy.
Charlie poczuł się teraz zupełnie nagi. Odetchnął ciężko, zamykając drzwi i wskazując kanapę.
- Siadaj… Rush, podasz piwa? – rzucił, uśmiechając się mimowolnie. Nie wierzył, że znów widział Ryana.
Mężczyzna wydął nieco wargi.
- Jasne… ale mamy tylko wino.
- A daj, daj. Chyba, że to jakiś sikacz – zaśmiał się Ryan, siadając z impetem na kanapie.
- Sikacz… Za kogo mnie ma… – wymamrotał Rush pod nosem, znikając w kuchni.
- On nie pija sikaczy – stwierdził Charlie, siadając obok niego. – Ale opowiedz co u ciebie – rzucił z zapałem, wpatrując się w niego.
Ryan położył ramię na oparciu kanapy.
- A dużo dużo. Założyłem własną firmę, mieszkać będę w Californii, tak tylko wpadłem przed wyjazdem.
Charlie zamrugał. Jego entuzjazm przygasł momentalnie nim chłopak był w stanie to zamaskować.
- Na zachodnie wybrzeże?
Ryan pokręcił głową i wychylił się, żeby uszczypnąć go w sutek.
- Głupiutki jak zawsze – zaśmiał się. – Charlie, wyszedłem z paki. Miałem nadzieję, że mnie przenocujesz.
Chłopak aż sapnął, ale po chwili zaśmiał się, popatrując na niego rozbawiony.
- Zawsze z tobą to samo! – prychnął, stukając go lekko w tors.
- To nie problem, mogę ci oddać mój stały pokój hotelowy – odezwał się nagle Rush, wchodząc z winem w kubełku z lodem i trzema kryształowymi kieliszkami.
-Nie chciałbym naciągać – mruknął Ryan od razu. – Chyba, że Charlie by wolał…
- Nie nie! Zostań! – rzucił chłopak entuzjastycznie. – Mamy rozkładaną kanapę – powiedział oglądając się na Rusha.
Rush usiadł na fotelu, uśmiechając się sztucznie.
- To twoje mieszkanie Charlie… – westchnął.
- Mikey mi mówił, że twój nowy książę z bajki jest dziany – zaśmiał się Ryan, nalewając sobie wina.
- A pomieszkuje u ciebie. Oszczędza?
- Chcieliśmy mieszkać razem – sapnął Charlie, wyciągając na oślep dłoń po wino.
- Uu…. to już pewnie jesteście jak stare małżeństwo – zaśmiał się Ryan, popijając wina.
- Bardziej jak niekończący się miesiąc miodowy – powiedział Rush, uśmiechając z zadowoleniem.
Charlie uśmiechnął się do niego lekko, popijając i kładąc dłoń na przedramieniu przyjaciela.
- I co, masz już jakieś plany?
- No a jak myślisz, kochanie? – prychnął, a zanim zdążył kontynuować, Rush odchrząknął znacząco.
- Stare czasy, starymi czasami, ale preferowałbym, żebyś tak do niego nie mówił….
- Wyluzuj Rush! – zaśmiał się Charlie, wpatrując się w Ryana. – Ale serio, co chcesz robić?
- A zobaczymy. Pracę muszę znaleźć. Na siłowni sporo ćwiczyłem przez cztery lata. Coś o tym wiem teraz, może z tej strony spróbuję zadziałać – wzruszył ramionami. – Za wcześnie myśleć. Lepiej daj mi się odprężyć i opowiadaj co ty robisz.
Oczy Charliego krótko przesunęły się po jego torsie, zaraz jednak wracając do jego twarzy.
- Pracuję w studiu tatuażu. Mike jest moim szefem – zaśmiał się, mrugając do niego.
- Hoho! Mikey i studio tatuażu? Chyba jakiś nieznany dotychczas talent odkrył? – prychnął. – Pokaż no jeszcze raz to cudo na plecach. Kto ci to stworzył?
Charlie od razu obrócił się wokół własnej osi, wtulając policzek w oparcie i prezentując mu rysunek.
- Kumpel, też z nami pracuje.
Ryan zsunął jego gatki nieco w dół, żeby zobaczyć całość tatuażu.Rush omal nie zakrztusił się swoim winem.
- Ej ej ej! – Ręce przy sobie! – podniósł głos.
- Spokojnie! Patrzę tylko! – zaśmiał się bezczelnie Ryan.
- No Rush no. Jesteśmy facetami wszyscy. Poza tym jesteś tu – rzucił Charlie, zamykając lekko oczy.
- W ogóle… – zaczął Ryan, zamyślony, cofając w końcu rękę. – „Rush”? Co to za imię w sumie?
- Richard – odparł za kochanka Charlie.
- Jak Richard Gere? – zaśmiał się Ryan, mówiąc z brytyjskim akcentem.
Charlie wybuchnął śmiechem.
- Ryan! – powiedział, jakby chciał go dla żartu skarcić.
Rush skrzywił się lekko, jakby coś w pokoju zaśmierdziało i nic nie powiedział.
- Właściwie czemu „Rush”? – odezwał się nagle Charlie, jakby dopiero teraz zaczął się nad tym zastanawiać.
- Brzmi bardziej na luzie – westchnął Rush.
Ryan ledwo powstrzymał parsknięcie śmiechem.
- Powiedzmy.
Charlie przewrócił się przodem do Rusha.
- Może Papa John’s zamówimy? – spytał. – Bo pewnie głodny jesteś, co?
- Mówisz z sensem – zaśmiał się Ryan. – Ale lepiej od razu mi pokaż w międzyczasie co tam teraz gryzmolisz.
- Tak? Może ci coś zrobię! – powiedział chłopak z zadowoleniem, od razu się podrywając i idąc do sypialni.
- Uuu… o tym to będę musiał kochanie pomyśleć – prychnął Ryan.
Gdy tylko Charlie zniknął, Rush wyprostował się.
- Rozumiem, że to żarty – zaczął ze sztucznym wyluzowaniem. – Ale wolałbym, żebyś z nimi nie przesadzał.
- Nie wiem o czym mówisz. – Ryan rozłożył ręce i uśmiechnął się bezczelnie.
Rush aż się nieco uniósł, ale opadł na kanapę, gdy pojawił się Charlie, siadajác obok Ryana i otwierając szkicownik.
- To z dzisiaj.
- O. Świetne – powiedział od razu Ryan, kiedy zaczął przeglądać. – Muszę przyznać, że postęp jest naprawdę ekstra…
- Tak? Od jakiegoś czasu mniej rysuję – przyznał. – Ale się kula.
- Aj. Czemu? – dopytał Ryan, przeglądając kolejne strony z rysunkami.
- Tak jakoś – mruknął chłopak, zerkając niego. – Wiesz jak to czasem jest… – Odetchnął, gestykulując powoli. – Czasami jakoś nie przychodzi inspiracja.
- No i jest dużo innych zajęć – dodał za niego Rush, uśmiechając się pod nosem.
Charlie zwilżył wargi, zerkając na niego.
- Tak… sporo czasu razem spędzamy – powiedział.
- Pewnie taki byłeś zajęty, że zapomniałeś, że w końcu wyjdę z paki – westchnął Ryan, wydymając lekko wargi i zerkając na swoje paznokcie.
- Noż kurde! – mruknął chłopak, trzaskając go lekko szkicownikiem w kolano. – Kazałeś się nie interesować to tak zrobiłem!
Czuł się wyjątkowo ambiwalentnie.
- Nigdy nie robiłeś tego co ci kazałem – zaśmiał się Ryan. – Myślałem, że to też złamiesz.
Charlie wbił w niego wzrok, wypuszczając bezmyślnie powietrze.
- Dupek! – mruknął, uderzając go lekko, choć bez zwykłego wigoru. Uśmiechnął się wargami.
- Widać dobry test z tego wyszedł, bo się przeliczyłem… – prychnął Ryan, zerkając mu w oczy.
Chłopak przełknął ślinę, czując mocno dudniące serce.
- Ej, to jaką tą pizzę chcecie – odezwał się nagle Rush, podnosząc telefon. Szlafrok zsunął mu się z ramienia. W ręku trzymał ulotkę Papa John’s. – Macie jakąś ulubioną?
- Supreme Salami – powiedzieli obaj na raz, aż milknąc potem na chwilę. Ryan w końcu parsknął jednak śmiechem.
Charlie odpowiedział na uśmiech.
- Faktycznie, zawsze zamawialiśmy dwie takie same w tej promocji, że 2 duże za jedną.
Rush uśmiechnął się kwaśno i zaczął zamawiać pizzę.
- Ach stare czasy… – westchnął Ryan i się przeciągnął.

Po dostarczeniu pizzy, partner Charliego został z nimi, przysłuchując się rozmowie, w końcu jednak zasnął z odchyloną głową i otwartymi ustami. Ryan droczył się z Charliem, że spróbuje mu wrzucić do ust kawałek salami.
- Zostaw! – prychnął Charlie, rozbawiony, łapiąc go za nadgarstek i siłując się z nim.
- Nie chcesz go poczęstować? – zaśmiał się Ryan, dając mu fory.
- Nie chciał – prychnął Charlie, aż się na niego przewracając w próbie przytrzymania w miejscu.
- Mm! A ty się nie chciałeś ubrać – zamruczał Ryan, patrząc na niego sugestywnie z dołu.
Chłopak sapnął, zapatrując się na niego i wycofał powoli, zmieszany. Podrapał się po ramieniu. Ryan uśmiechnął się pod nosem, podrzucając go nieco na biodrach.
- Opowiedz mi o nim – wskazał Rusha głową.
Charlie odetchnął głucho, zsuwając się z niego.
- Jak tak dalej pójdzie to go obudzimy – mruknął.
- To może gdzieś pójdziemy, żeby mu nie przeszkadzać? – szepnął, zerkając rozbawiony na ciało Rusha pod szlafrokiem, który rozsunął mu się we śnie.
- Dobry pomysł – odezwał się Charlie, wstając.
Ryan ruszył od razu za nim, z udawaną czułością przykrywając Rusha kocem. Charlie poprowadził go do dość klasycznie urządzonej sypialni z podwójnym łóżkiem. Zapalił światło lampek nocnych i przysiadł po jednej stronie łóżka. Ryan zdjął bluzę, ukazując dobrze wyrzeźbione ciało. O wiele bardziej masywne niż Charlie pamiętał. Chłopak przełknął ślinę.
- No to co byś chciał wiedzieć? – spytał.
Za nim, na szafeczce, Ryan dostrzegał czerwony, charakterystyczny breloczek.
- No opowiadaj, opowiadaj. Jak się poznaliście? – spytał i podszedł do szafki, łapiąc go w rękę, – Aww, nadal go masz! – zaśmiał się.
- No mam – zaśmiał się Charlie, popatrując w górę, na jego wyrzeźbione ciało. – Miałbym go wyrzucić?
- Nie wiem. Od ciebie zależy. Nie sprawił ci Richie Rich jakiegoś Bentleya? – prychnął.
Charlie parsknął mimowolnie śmiechem.
- „Richie Rich”?! – spytał z niedowierzaniem.
- Nadziany Richard w końcu, nie? – zaśmiał się Ryan i uwalił w samych spodniach na łóżko.
- E tam, mam starą, wierną brykę – machnął ręką. – znasz mnie – powiedział, popatrując po nim.
- To jak się poznaliście?
Charlie westchnął, odbierając mu breloczek i bawiąc się nim.
- Spotykał się z Katy.
- Oho. Biseksem jest, czy jakimś krypto był? – dopytał Ryan, rozpinając spodnie.
- Jest bi – powiedział Charlie od razu, zwilżając wargi i kierując wzrok na drzwi,.
Ryan uniósł brwi, widząc jego spojrzenie.
- Przecież nie będę spał w spodniach…
- Jasne jasne. Odzwyczaiłem się po prostu – powiedział, siadając po turecku. – A ty?
- Ja jestem homoseksualistą, Charlie – powiedział Ryan poważnie.
Chłopak zamrugał, zdziwiony tym tonem.
- No wiem…
Ryan pokręcił głową w niedowierzaniu.
- Czy ja naprawdę mówię aż tak pokrętnie?
- Ale o co chodzi? Bo chyba się pogubiłem. Pytałem, czy kogoś tam miałeś… – mruknął, zerkając na przyjaciela.
- Pytałem czy Rush jest bi, a ty potem o mnie – prychnął Ryan, wsuwając się pod kołdrę.
- Wiem, że ty nie jesteś – westchnął Charlie, bawiąc się breloczkiem. – To miałeś?
W odpowiedzi, Charlie dostał poduszką w głowę.
- A jak ci się wydaje? Wspaniałe więzienne romanse. Pewnie fantazjowałeś o tym cztery lata – burknął.
- Nie… – jęknął Charlie. – Ale dokument widziałem i podobno się to zdarza… – mruknął, odwracając wzrok.
- Ohooo! Dokument! Opowiedz mi. Co się robi w kiciu? – Ryan przewrócił się na brzuch i odchylił dla niego zapraszająco kołdrę.
- Przestań… byłem tylko ciekaw! – mruknął chłopak, wsuwając się pod nią. – To co… – Aż przełknął. – Nic przez 4 lata?
- Nie chcę o tym gadać, Charlie. Dopiero wyszedłem. Chcę o normalnych ludziach posłuchać – jęknął. – To jak tam doszło do tego, że mieszkasz z blondim?
Chłopak podparł głowę ręką, wpatrując się w niego.
- Zaczęliśmy się spotykać i jakoś tak wyszło – mruknął. – Dobrze się mieszka.
- To co was tak najbardziej łączy? – Ryan nakrył go kołdrą.
- No… jesteśmy parą – zaśmiał się Charlie, jakby to było oczywiste.
- Czyli seks – prychnął Ryan, rozbawiony. – Taki jest dobry? – Puknął Charliego w nos.
- Eej, no dobry z niego facet… bardzo o mnie dba – powiedział szybko.
- Jasne jasne! – Ryan cofnął ręce. – Serce nie sługa – westchnął, zerkając na Charliego w ciemności.
Chłopak odetchnął cicho.
- Ostatnie cztery lata, zanim go spotkałem były strasznie…jakieś takie, nie wiem… przechodnie.
- Mikey się nie złamał na twój urok? – Puścił mu oczko.
Charlie milczał dłuższą chwilę.
- Całowałem go kilka razy – mruknął, przewracając się na plecy. – Za każdym razem było gorzej.
Ryan zerknął na niego, zaciekawiony.
- Gorzej?
- No bo wiesz… do dupy tak jest, jak wiem, że on tego wcale nie chce.
- No tak. Ale teraz masz już nową miłość życia – prychnął Ryan cicho.
- Żartujesz ze mnie – westchnął Charlie, lekko dotykając jego ręki. Razem, w ciemności było dziwnie intymnie.
- Nie. – Ryan splótł z nim palce. – Chcę, żeby było ci dobrze – powiedział, a jego czarne oczy aż wydawały się lśnić w odrobinie światła z ulicy.
Charlie odetchnął, obracając się na bok i spoglądając w jego twarz.
- Ja też.
- Głupi. Oczywiście, że chcesz żeby było ci dobrze – zaśmiał się Ryan, z niedowierzaniem.
Chłopak milczał dłuższą chwilę.
- Tęskniłem.
- Trzeba było chociaż napisać – mruknął Ryan, zamykając powoli oczy.
- Naprawdę myślałem, że nie chcesz… – Palce Ryana były gorące wokół jego własnych. – Nie chciałem cię denerwować.
- Co się stało, to się nie odstanie – westchnął Ryan. – A skoro teraz jesteś taki zakochany, nie dziwię się, że zapomniałeś.
- Nie zapomniałem! – powiedział Charlie od razu, aż się przysuwając. – Ale to mnie miałeś wtedy zabrać… myślałem, że nie chcesz mnie widzieć no…
- Jeszcze cię zabiorę na obiecaną przejażdżkę. To kwestia honoru.
- Ryan! – jęknął Charlie, przesuwając palce w górę jego ramienia. – Nie rób znów nic głupiego. Wolę się nie przejechać, ale mieć cię na miejscu.
- Tak? – Mężczyzna otworzył czujnie czarne jak węgiel oczy.
- Jasne, że tak! – Charlie aż pokręcił głową, ściskając jego rękę mocniej. – Bo zostajesz w Miami, prawda?
- Taa.. nie mam jakiś innych planów – mruknął. – Miałem nawet nadzieję przekimać u ciebie więcej niż jedną noc…
- Jasne! – rzucił entuzjastycznie Charlie, kładąc głowę blisko jego pachnącego ciała. Miękkie długie włosy łaskotały Ryana.
- Oczywiście jeśli Richardowi to nie przeszkadza – westchnął.
- Czemu by miało? – spytał niewinnie Charlie, przymykając oczy. Ryan pachniał dokładnie tak, jak zapamiętał.
- Oj Charlie… Jeszcze chwila i uwierzę, że jesteś niewiniątkiem – prychnął.
- No ej… przecież powinien mi ufać… ja bym nie wariował jakby z nami trochę ponocował jego były.
- Tak? – zaśmiał się Ryan. – To musi was naprawdę więź łączyć…
- No dobrze nam razem – odparł Charlie. Dawno mu się z nikim tak dobrze i swobodnie nie rozmawiało jak z Ryanem.
Jason zawsze go podpuszczał, a Mike traktował z góry.
- To wszystko jasne. Dobranoc – ziewnął Ryan.
- Już jesteś śpiący? – westchnął Charlie.
- A co byś chciał robić jeszcze? – Uchylił jedno oko, uśmiechając się zadziornie.
Chłopak odetchnął.
- Nie wiem… gadać? Tyle jeszcze do opowiedzenia…
- Jutro? Miałem ciężką drogę… – westchnął Ryan.
Charlie uśmiechnął się lekko i pogłaskał go po głowie .
- Ok…
Ryan połasił się do jego palców.
- Teraz mogę zasnąć spokojnie.

*

CDN!

*

Cyan zagryzł szponiaste paznokcie, zerkając raz po raz w dół korytarza, skąd powinien był wyjść Remidoff, jeśli wszystko się uda. Wyglądało zresztą, że coś się dzieje, bo dopiero musiał skryć się, by nie dostrzegł go przechodzący Pavollo. Było mu aż zimno z nerwów. Co, jeśli to były tylko słowa i Remidoff się nie wydostanie? Kilkanaście minut później jednak, zobaczył jak kolejnych kilku pielęgniarzy pędzi korytarzem, a Remidoff z niedużym zdobionym pudełkiem, wyprostowany i dumny, kroczy otoczony całą świtą pracowników. Cyan aż odetchnął ciężko i, po chwili wahania, wyszedł na korytarz, krocząc dokładnie przed nimi. Wiedział, że Remidoff go rozpozna. Musieli się teraz jakoś znaleźć!
Zaraz jednak zrównał się z nim Pavollo, a jego piękne oczy spojrzały na niego krytycznie.
- Witam…
Cyan zamrugał, przybierając pewną siebie minę.
- O, witam – powiedział, udając, że nie wie, o co chodzi.
- Bardzo ciekawe. Pan Remidoff Ranvin, którym zajmowałeś się bardzo uważnie, nagle postanowił zażądać powrotu z kwarantanny.
- Nie widziałem go odkąd zniknął – zarzekł się Cyan. – Posądza mnie pan o coś? – spytał żartobliwym tonem.
- Nie. Zupełnie – powiedział kwaśno terapeuta i jasne było, że jak najbardziej go posądza. – Nie mógłbym uważać, że ktoś kto wydaje się tak sympatyczny i rozważny, chciałby krzywdy pana Ranvina.
- Nigdy bym tego nie zrobił – zarzekł się Cyan z westchnieniem, wpatrując się w drogę przed sobą. Czuł na sobie wzrok Remidoffa. Aż przeszły go ciarki.
- O tak. Na pewno. Ciekawe co mu przyszło do głowy – mówił cicho. – Jak myślisz, jakie będą tego konsekwencje?
- Nie wiem – odparł Cyan, kierując na niego niewinne spojrzenie. – Jestem tylko pielęgniarzem.
Pavollo sapnął ze złością. Zwykle był niczym ostoja spokoju, a teraz widać było jaki jest napięty.
- Och to może jako pielęgniarz będziesz miał się okazję przekonać – szepnął, tak by nikt inny nie usłyszał. – Może jak pewnego dnia zastaniesz go jęczącego z bólu, kiedy jego zęby zaczną się kruszyć.
Cyan przełknął ślinę, czując się przez chwilę mniej pewnie.
- Nie miałem z tym nic wspólnego – skłamał jednak ze spokojem.
Pavollo tylko powiedział coś po tanelficku i odszedł pospiesznie. Cyan nie rozumiał, ale miał wrażenie, że był to cały potok przekleństw. Uśmiechnął się lekko i dyskretnie obejrzał się w tył. Od razu zobaczył wbite w niego spojrzenie jadeitowych oczu. Pracownicy dookoła byli zbyt zaaferowani, żeby zwrócić uwagę na to porozumienie. Cyan aż poczuł skurcz w żołądku. Chciał się obrócić i przytulić, nawet tu i teraz, ale wiedział, że skończyłoby się to katastrofą. Gdy grupa skręciła za nim, wrócił się, podążając za całym korowodem tanelfów. Minęli skrzydło, w którym Remidoff mieszkał wcześniej i ostatecznie, pochód zatrzymał się przed narożnym pokojem na trzecim piętrze w innej części asylumu.Cyan prześlizgnął się obok i schował za załomem korytarza, zerkając na otwarte drzwi. Całe jego ciało pragnęło być obok Remidoffa.
- Przepraszamy za takie warunki, panie Ranvin, ale nie da się przenieść od razu do pana starego pokoju – usłyszał. – Mam nadzieję, że ten też będzie dogodny. W ciągu najbliższych kilku godzin postaramy się o redekorację i sprowadzimy pana meble.
Pielęgniarz czekał jeszcze kilkanaście minut, nim usłyszał kilka par kroków oddalających się korytarzem. Wyjrzał momentalnie, spoglądając na plecy prawie dziesięciu tanelfów. Rozmawiali o czymś ze sobą ze złością i gestykulowali żywo. Już po chwili jednak, zniknęli za rogiem. Niemal w tym samym momencie, głowa Remidoffa wychynęła zza drzwi. Cyan wybiegł zza ściany, bezmyślnie dopadając do niego i przytulając do swojego umięśnionego ciała.
- Remi… – jęknął, zaciskając oczy i wdychając jego zapach. Emocje narastały w nim jak burza z każdą sekundą. Tanelf od razu odwzajemnił jego uścisk, wciągając go do środka.
- Cyan! – wydusił drżąco. – Myślałem, że będę tam wieczność! – Jego smukłe ramiona objęły szyję elfa z całej siły. Mężczyzna zamknął drzwi stopą i aż nieco podniósł go nad podłogę, wciskając twarz w obandażowaną szyję. Jego ciało niemal wtapiało się w Remidoffa, który aż zdusił cichy jęk, trzymając go tak mocno, jakby nigdy nie chciał puścić. Elf jednak odsunął go lekko, zdzierając  mu z ust maskę i wpijając się w wargi Remidoffa. Aż się wygiął drżąc i unosząc jego szczupłe ciało w stronę białego, bardzo prostego łóżka.
Tanelf jęknął głośno, odwzajemniając od razu pocałunek. Jego palce zaczęły błądzić po twarzy Cyana, trzymając go przy sobie. Mężczyzna położył go na gołym materacu, od razu do niego dołączając i przytulając się do pacjenta.
- Tęskniłem – szepnął.Remidoff objął go udami i pocałował.
- Ja też, całym sercem!- zapewnił go. Cyan spojrzał mu w oczy, ocierając się o jego krocze, dysząc cicho. Już teraz c zuł, jak intensywnie jego ciało reaguje na obecność tanelfa.
- Nie oddam cię.
- Teraz już wiem, że mogę odmówić i nie dam im się tam zabrać! – jęknął Remidoff, bez tchu, wpatrując się w Cyana jadeitowym spojrzeniem.
- Pavollo mnie podejrzewa – westchnął Cyan – Ale nie żałuję. – Cmoknął delikatnie jego czoło, masując palcami plecy tanelfa.
- Znowu się będziemy mogli widzieć codziennie i wszystko będzie jak wcześniej… – Remidoff zamknął oczy z westchnieniem.Cyan przełknął lekko, wpatrując się w niego miękko.
- Pojutrze jest festiwal na pustyni… pójdziesz ze mną? – spytał.
Remidoff cały się spiął, przytulając się mocno.
- Wiesz, że nie mogę stąd wyjść… – szepnął.
- Możesz! – odparł elf od razu, spoglądając na niego intensywnie. – Ale… jest sztuka pojutrze… pójdziesz na nią i wyjdziesz w trakcie – westchnął.
- Ale księżyc! – Spojrzał na niego nerwowo – Zabije mnie! – Zsunął dłonie na pośladki Cyana, który sapnął cicho, aż je napinając pod jego dotykiem.
- Ubierzesz pelerynę – powiedział chłopak uspokajająco. – Będzie wspaniale! – powiedział z entuzjazmem. – Będzie muzyka, jedzenie, mlekowie, światła… tyle… przeżyć! – powiedział w uniesieniu.
- Cyan… to niezwykłe… – Remidoff wpatrzył mu się w oczy, zachwycony.
- Musisz ze mną iść! – zaśmiał się elf, ściskając go z entuzjazmem. Radość napełniała go po brzegi.
Tanelf patrzył na niego, milcząc chwilę.
- Cyan… Uratuj mnie… – szepnął smutno.
Mężczyzna zapatrzył się na niego, czując dziwne dławienie w gardle. Jego serce zaczęło momentalnie walić na przyspieszonych obrotach. Aż nie wiedział co powiedzieć. Gapił się tylko w Remidoffa jak w jakimś transie, czując, że aż przechodzą go ciarki.
- Proszę? – Tanelf wtulił się w niego powoli, a Cyanowi przyspieszył oddech, kiedy cała ta sytuacja go obezwładniała.
- Tak – powiedział szybko, jakby obudził się ze snu. – Zabiorę cię stąd, Remi! – zarzekł się, tuląc go nawet mocniej.
- Razem na pewno sobie poradzimy, czyż nie? – westchnął Remidoff, głaszcząc delikatnie palcami jego czuprynę.
- Tak Remi! – westchnął Cyan, całując go szybko i ściskając jego dłonie. – Zabiorę cię na pustynię, pokażę Bayrun…
- Prawie wierzę… – uśmiechnął się lekko tanelf, a jego usta były tak piękne, że Cyan tylko miał je wciąż ochotę całować.
- Zrobię to! – sapnął Cyan, schylając się i biorąc jego szczupłe ciało na ręce. – Wszystko dla ciebie zrobię!
Remidoff zaśmiał się, zaskoczony i złapał szybko jego szyję.
- Teraz wierzę… – powiedział czule, nie spuszczając z elfa wzroku.
Cyan odetchnął ciężko, całując intensywnie i kręcąc się z nim po pokoju. Czuł się taki naładowany energią.
- Pomyśl jak będzie wspaniale to wszystko razem zobaczyć… – zamruczał Remidoff. – Jaki ty jesteś silny!
- Jestem – potwierdził z zapałem elf, siadając na prostym łóżku i znów go całując i tuląc do siebie. Aż odetchnął ciężko, zachwycony. Było w nim tyle uczuć. Remidoff usiadł mu na kolanach.
- Mogę ci zaufać – powiedział, nie przestając się uśmiechać do niego.
- Kocham cię – powiedział Cyan w odpowiedzi, aż mrużąc oczy. Ścisnął mocniej dłoń Remidoffa, czując gorąco na twarzy i szyi.
- Ja ciebie też… – odpowiedział Remidoff. – Nikt nie okazał mi w życiu tyle ciepła, dobra, serca… – Pochylił się i pocałował Cyana mocno.
Mężczyzna przewrócił się z nim na materac, tuląc mocno. Całe jego ciało pulsowało. Tanelf powiedział mu właśnie, że odwzajemnia jego uczucia. Jemu!
- Remi… – szepnął.
- Gdyby nie ty… Nigdy bym stamtąd nie wyszedł… – Od razu uścisnął go.
- Wyjdziesz też stąd – powiedział Cyan łagodnie, przewracając tanelfa na łóżko i przygarniając go do siebie. Kiedy patrzył w jego zielone oczy, po prostu wiedział, że wszystko dobrze się skończy.
Do tego wszystko w nim wydawało się takie idealnie. Nawet przez bandaż było czuć jaki jest gorący, pachniał świeżo, tym dziwnym cytrusowym owocem jakiego Cyan nigdy nie próbował. Remidoff spojrzał na niego nieco nerwowo i zaczął rozbierać kamizelkę. Elf zapatrzył się na niego, unosząc się na łokciu. Przesunął palcami po odsłoniętym fragmencie bandaży na jego piersi. Oddychał ciężko, wpatrując się w tanelfa z nabożeństwem.
Remidoff uśmiechnął się do niego nieśmiało, powoli rozbierając górę swoich ubrań, a kończąc na turbanie, którego zwoje ujawniły całe morze smolistej masy włosów. Ich czerń spłynęła po ramionach Remidoffa, aż na pościel. Jego oddech stawał się coraz bardziej nerwowy, kiedy zabrał się za rozbieranie spodni. Oddech Cyana aż zaświszczał. Zawahał się tylko chwilę, ale w końcu Przesunął dłonią w górę ciała tanelfa, przez chwilę masując jego tors i w końcu dotykając miękkich włosów.
- Mógłbym całe życie patrzeć tylko na ciebie – wyznał, przejęty.
- Czułeś kiedyś do kogoś coś takiego? – spytał Remidoff, ciepłym, miękkim głosem, łasząc się lekko i powoli zsuwając spodnie na podłogę z białych desek. Cyan był w stanie tylko potrząsnąć głową, gapiąc się na odsłaniane bandaże. Czuł się, jakby Remidoff naprawdę się przed nim rozbierał. Delikatnym ruchem przesunął ręką po jegu szczupłym, gorącym udzie. Tanelf oblizał lekko wargi i wziął jeszcze raz głębszy oddech, zanim sięgnął do swoich bielutkich kalesonów. Cyan odetchnął głucho, schylając się do jego klatki piersiowej i całując go po niej czule.
- Pięknie pachniesz.
- Dziękuję… – Remi uśmiechnął się lekko, a jego włosy zaczęły oplatać przedramiona Cyana. – Chciałem zrobić na nich dobre wrażenie, żeby mi pozwolili wyjść…
Cyan roześmiał się cicho, zerkając Remidoffowi w oczy i jednocześnie zsuwając dłoń w dół jego klatki piersiowej i brzucha, wyraźnie kierując ją do krocza.
- Myślałem, że na mnie.
Oddech tanelfa przyspieszył gwałtownie.
- Dla ciebie zawsze się staram – wydusił, spuszczając wzrok. Wahał się ze zsunięciem bielizny.
- Nie bój się – westchnął Cyan łagodnie, przytulając go od razu.
- Nie rozumiem czemu bycie przy tobie musi tak boleć… – jęknął tanelf, a jego włosy zaczęły jeszcze bardziej oplatać Cyana.
- Ja też nie – mruknął elf, przesuwając palcami przy brzegu kalesonów. – Może zobaczę?
- Krępuję się… – westchnął Remidoff, łapiąc delikatnie jego dłoń.
Mężczyzna potrząsnął głową.
- Nie ma czego – powiedział łagodnie.
- Ja chyba nie jestem tam taki jak inni… – westchnął tanelf, przytulając się.
- To nieważne – westchnął Cyan, całując go znowu. – I tak cię pragnę, Remi.
Tanelf rozluźnił się nieco, ale wtedy usłyszeli pukanie.
- Szanowny panie Ranvin, przynieśliśmy meble – usłyszeli zza drzwi, a Remidoff gwałtownie pociągnął na siebie kołdrę. Pokój był prawie zupełnie biały i pusty.
- Do łazienki! – szepnął do Cyana spanikowany.
Elf zerwał się momentalnie, znikając w łazience, którą szybko zamknął. Jego serce waliło mocno i rozejrzał się szybko po pomieszczeniu, które wyglądało dokładnie tak jak zawsze. Widocznie było standardowe. Nie było jedynie osobistych detali jak parawan w sarny czy skrzydlata wanna. Z zewnątrz słyszał jak Remidoff rozmawia z pracownikiem, każąc mu odstawić gdzieś szafkę i przynieść resztę później. Nieubłagane minuty mijały, ale w końcu znowu zapanowała cisza. Zwilżył wargi, przytulony do ściany za drzwiami. Rozległy się kroki i zaaferowany Remidoff otworzył drzwi do łazienki.
- Musisz iść. Wrócą niedługo – jęknął, całując go jeszcze.
Elf jęknął boleśnie, przytulając się.
- Jeśli nie uda się spotkać jutro… zamiast na sztukę, wyjdź do ogrodu. Spotkajmy się tam, gdzie widzieliśmy się po raz pierwszy – powiedział miękko.
- Nie wiem czy mi pozwolą… – wydusił, głaszcząc go nerwowo dłonią. – Najwyżej spróbuję wyjść w trakcie… – westchnął, kiedy skierowali się z powrotem do saloniku.
- Najlepiej wymknij się przed – powiedział Cyan poważnie, po chwili wahania gładząc go po twarzy.
- Zrobię co w mojej mocy – zapewnił go Remidoff, zdenerwowany, ale i podekscytowany. Widać było jak ciężko oddycha.
Cyan zrobił ruch, jakby chciał już iść, ale uniósł jego dłonie do ust i ucałował je z czułością.
- To będzie noc twojego życia.
Remidoff uśmiechnął się powoli, zapatrzony w niego jak w obrazek.
- Nie mogę się doczekać! – szepnął.

*

Remidoff był ubrany w mieszaninę współgrających zieleni i błękitów, z okazjonalnym elementem bieli, szczególnie pod postacią pereł. Turban miał fantazyjnie spleciony w rozgałęziający się kształt, który przypominał nieco zakręcone baranie rogi. Mimo zaleceń pielęgniarzy, ubrał wysokie buty do jazdy konnej, przygotowane specjalnie dla niego z błękitnego zamszu, ciemniejszego na cholewach. Planował się wykraść, ale na razie czuł się wciąż obserwowany, mimo że faktycznie dookoła było o wiele mniej elfów księżycowych niż zwykle. Nie widział się z Cyanem wczoraj i wprost usychał. Próbował go wypatrzeć, prowadzony do teatru. Jeśli się mu nie uda wydostać teraz, zakładał, że musi się jakoś wymknąć podczas sztuki. Nagle jednak, poczuł dotknięcie na ramieniu.
- Remidoffie! – rozpoznał głos Lilandry.
Obejrzał się, kryjąc zawód. Miał nadzieję przez ułamek chwili, że to Cyan.
- Witam, droga pani – powiedział jednak kurtuazyjnie.
Kobieta dotknęła dyskretnie jego torsu drżącymi rękoma.
- Naprawdę wyszedłeś?
Jej drżące palce sprawiały wrażenie jakby ruch sprawiał jej ból. Oczy miała jednak piękne jak zwykle. Kiedy myślał o jej ustach, miał niestety aż ochotę się odsunąć. Szli razem korytarzem, mijając innych raz po raz.
- Tak. wystarczyło im rozkazać – rzucił z wyższością.
Lilandra zamilkła, przymykając lekko oczy i bawiąc się zapięciem jego koszuli.
- Liczyłam, że będziemy tam razem – wyznała.
Remidoff cofnął jej dłoń powoli.
- Lekarze by chyba tego nie zalecali….
- Mają mnie przenieść… – mruknęła cicho.
- Kiedy… – wydusił Remidoff, zgaszony. To było jak fala. Do tego czuł jakby faktycznie źle zrobił, wchodząc z nią w interakcje i przywiązując się.
Lilandra milczała chwilę.
- Pozwolili mi dziś przyjść na sztukę – wydusiła cicho, trzymając się go niemal kurczowo. – To już koniec…
Remidoff ścisnął jej dłoń delikatnie, sam coraz bardziej wystraszony. Czy to czekało i jego? Nie chciał nawet myśleć o tym jak by było mieć zęby jak Lilandra.
- Coś cię boli? – spytał cicho.
Tanelfka przełknęła ciężko i pokiwała głową, przysuwając się do niego jeszcze bliżej. Tanelficki pielęgniarz zapatrzył się na nich zaskoczony.
- Tak mi przykro… – szepnął Remidoff, patrząc jej w oczy. – Sztuka na pewno pomoże ci choć trochę zapomnieć.
- Chciałabym, żeby śpiewali. Lubię to – powiedziała cicho, idąc wraz z nim do sali.
- Tak. To o wiele bardziej ekscytujące niż przemowy – westchnął, rozglądając się dyskretnie po elfach stojących przy kolumnach wejściowych. Nie miał pojęcia jak to zrobić. Wszyscy księżycowi, którzy tu dziś byli wyglądali na wyjątkowo niezadowolonych i znudzonych. Pacjenci w większości siedzieli już przy stolikach, rozmawiając cicho. Jego wzrok padł na jeden ze stolików na tyłach sali, z których relatywnie łatwo byłoby mu uciec.
- Może dziś usiądziemy tam..? – wskazał Lilandrze stoliczek, skrywając zdenerwowanie.
Kobieta zawahała się, najwyraźniej uważając, że to za daleko, ale w końcu kiwnęła głową, delikatnie splatając z nim palce.
- Będziesz tęsknić za mną?
- Tak. Ale najważniejsze, żeby zadbano tam lepiej o twoje zdrowie – powiedział miękko, cofając dłoń dopiero kiedy usiedli. Choć tyle mógł dla niej zrobić. Przykro mu było patrzeć na nią w takim stanie.
- Mam nadzieję… zastanawiam się, czy poznam tam kogoś równie miłego jak ty – powiedziała łagodnie.
- Bardzo możliwe! – Remidoff zapalił się od razu. – To cały nowy blok, mnóstwo osób do poznania!
Lilandra odetchnęła, najwyraźniej nieco pocieszona.
- Pewnie masz rację, Remidoffie. Może mógłbyś do mnie pisać? – zapytała jednak.
- Tak. Będę wysyłał listy – spojrzał na nią z westchnieniem, obracając jednak zaraz wzrok w stronę sceny, kiedy zgaszono kilka świec.
- Oh, zaczyna się! – powiedziała podekscytowana tanelfka, kierując wzrok na kurtynę.
Sala aż ucichła.
Remidoff zmarszczył jednak brwi, kiedy na scenę wyszedł Firezzo, ubrany niezwykle strojnie. Jego białe odzienie było jednak z przodu schlapane brutalnie czerwienią, jak i jego dłonie. Za nim, kilka osób wnosiło pospiesznie dekoracje na scenę. Były to pięknie wykonane repliki miejskich kamienic, jakie wielu chorych znało z książek opisujących architekturę. Jedna z aktorek wbiegła na scenę, przypadając do nóg Firezza i szlochając głośno. Po sali przeszedł cichy szmer, ale wszyscy obserwowali z zainteresowaniem.
- Za późno… – szepnął Firezzo do tanelfki, po czym zaczął kwieciście opowiadać jak zabił jej kochanka. Oprócz jego głosu, na sali panowała zupełna cisza. Lilandra aż mocno ścisnęła pod stołem dłoń Remidoffa. Czuł jej puls nawet przez bandaż. Tanelf był jednak zbyt pod wrażeniem tego co widział. Monolog nie wiadomo kiedy przeszedł w śpiew, a w oknach ‘kamienic’ wtórował Firezzo chór. Serce Remidoffa dudniło coraz szybciej. Był zaskoczony i zupełnie oczarowany.
- To… to takie inne! – wydusiła, patrząc jak mężczyzna i kobieta rzucają się po scenie w pełnym sprzeczności tańcu.
- Zupełnie… – zdołał tylko wymamrotać Remidoff, poruszony. Z tyłu jednak rozległy się jakieś głosy i głośno otwarte drzwi.
- Co tu się dzieje? – Głos Laulides rozbrzmiał mocno w ciszy sali.
Kilka głosów w chórze zamarło, ale zamian, pozostałe rozległy się jeszcze głośniej. Jakiś pacjent z przodu wstał od stolika i spojrzał na Laulides… z wyraźnym oburzeniem.
- Proszę być cicho! – powiedział ze złością.
Za kobietą weszło kilku jej podwładnych, robiąc rwetes i pospiesznie kierując się w stronę sceny.
- Nie! – Lilandra aż wstała.
- Firezzo! – krzyknęła Laulides z wściekłością. – Ty kłamco obrzydliwy!
Remidoff spojrzał na kilka kolejnych pacjentów, robiących zamieszanie i dopraszających się o kontynuację sztuki. Wstał powoli, oglądając się w stronę wyjścia z sali. Nikt go nie pilnował, bo wszyscy widzowie chcieli zostać. Ruszył w tamtą stronę, nie przysłuchując się awanturze między Firezzo a Laulides. Miał nadzieję szybko znaleźć Cyana. Jego serce dudniło z nerwów. Tak bardzo pragnął zobaczyć Noc Zstąpienia!
Drogę do ogrodu pokonał jak na skrzydłach, błądząc pomiędzy krzewistymi alejkami, aż w końcu wpadł do zakątka, w którym zobaczył Cyana po raz pierwszy. Teraz jednak elf wyglądał zupełnie inaczej niż wtedy. Jego umięśniona, wysoka sylwetka była podkreślona przylegającym do ciała ubraniem z cienkich płatów metalu i skóry. Buty były bardzo wysokie i sięgały nad kolana, spodnie zwieńczone paskiem z szeroką, ozdobną klamrą, a na torsie miał rodzaj lekkiego pancerza pokrytego częściowo miękką, ozdobnie poupinaną skórą. Z szyi zwisała mu metalowa maska, a na uszach błyszczały duże zausznice w kształcie skrzydeł.
Wciągnął powietrze, obserwując go oczarowany.
- Cyan.. wyglądasz tak inaczej… – wydusił, aż robiąc krok w tył.
Perłowa poświata księżyca podkreślała barwę jego oczu i sterczących włosów.
- Tak wyglądam poza pracą – powiedział cicho, podchodząc do niego powoli.
- Lunarnie… – szepnął Remidoff, obejmując powoli jego szyję. Nawet czuł się inaczej niż kiedy Cyan był w mundurku pielęgniarza. Wydawał się większy i wyższy. Ubiór miał stonowane barwy brązu, kremu i błyszcząco srebrny na metalowych elementach.
- Pamiętałeś! – zaśmiał się Cyan, całując go przez materiał na ustach, ale zaraz pociągnął kochanka w cień altany, gdzie leżał zwinięty, srebrnobiały materiał.
- Twoja peleryna.
- Cyan! Jakie zamieszanie w teatrze, ale ja i tak mogłem myśleć tylko o tobie! – powiedział Remidoff, cały podekscytowany.
- Już się bałem, że ci się nie uda! – westchnął elf, dotykając delikatnie jego twarzy. – Ty też wyglądasz dziś wspaniale.
Remidoff uśmiechnął się lekko, zarzucając na ramiona wielką, srebrzystą pelerynę.
- Mam tylko opcje ubioru, ale i tak dziękuję. Wziąłem pustynne buty, choć mi nie kazano! – pochwalił się.
Cyan roześmiał się, okrywając go dokładniej płaszczem i pokazał mu delikatne gogle.
- Jeszcze to.
- I będę bezpieczny? – dopytał tanelf, zarzucając na głowę obszerny kaptur, który z łatwością skrywał jego wielki turban.
- Oczywiście – westchnął Cyan, łapiąc go za rękę i zerkając na ogromny księżyc. Wydawał się przesłaniać wielką część nieba.
Remidoff założył gogle, ale i tak patrzył na wielkie ciało niebieskie z obawą. Tutaj w ogrodzie i tak byli chronieni tanelfickimi barierami. Bał się jednak tak to będzie wyjść na prawdziwą pustynię.
- Ale jeśli mi się coś stanie, przyniesiesz mnie z powrotem? – spytał zdenerwowany.
Cyan wziął go w ramiona, wzdychając leniwie i pocałował po chwili.
- Bez obaw. Ze mną jesteś bezpieczny.
- A inni elfowie? Co zrobią jak mnie tam zobaczą? – dopytał, splatając z nim palce. Na to, Cyan zwilżył lekko wargi i sapnął cicho.
- Będą zdziwieni widząc tanelfa. Ale trudno – dodał.
- A na ciebie? Nie chciałbym żeby czekały cię nieprzyjemności…
Cyan machnął znacząco ręką.
- Niech ich skorpion strzeli w dupę – prychnął kpiąco, choć trochę się denerwował. – Chcę ci to pokazać.
- W końcu przecież i tak stąd wyjedziemy! – powiedział Remidoff, zerkając w oczy Cyana.
- Tak! – odparł mężczyzna, od razu uśmiechając się szeroko i wyciągnął do niego rękę. – Idziemy.
- Którędy? To wszystko już tam jest? – Ścisnął mocno jego rękę.
- Tak, wyglądałem na zewnątrz – odparł, pociągając go za sobą przez ogród. – Spodoba ci się.
Co dziwne, nie słychać było żadnych hałasów zza murów.
- Cyan, nigdy czegoś takiego nie przeżyłem!
- Więc bądź spokojny i zachowuj się jak ja – powiedział łagodnie Cyan, otwierając drzwi za pomocą bransoletki i otwierając je przed nim. Prowadziły prostym korytarzem na przestrzał przez budynek.
- Nie umiałbym – szepnął Remidoff, rozbawiony, ściskając mocniej jego dłoń.
Przez pięć minut szli tunelem aż do zamkniętych drzwi, które Cyan od razu otworzył i niemal od razu uderzył w nich zapach jedzenia, wiatru i pustynnego pyłu, jazgot muzyki i wesołych głosów, jaskrawe błyski latarni ozdobionych fragmentami szkła. Tanelf wciągnął powietrze gwałtownie, mocniej ciągnąc kaptur na twarz, wystraszony. Wszystko było takie błyszczące. Nie wiedział gdzie patrzeć. Czy na wielkie sanie zaprzężone do pustynnych koni, czy namioty z jasnego płótna łopoczącego na wietrze czy na zgiełk rozbawionych elfów, poubieranych zupełnie inaczej niż w asylumach.
Cyan uspokajająco ścisnął jego rękę i ruszył przed siebie, aż nieco podrygując do rytmicznej, perkusyjnej muzyki. Remidoff wyraźnie słyszał w niej jakieś klekotanie, dzwonki, bębenki, a także jakiś rodzaj harmonijki. Przepuścili grupę roznegliżowanych elfów, które ściągały z siebie ubrania wierzchnie, śmiejąc się głośno. Remidoff obejrzał się, otwierając szerzej oczy, a po chwili i on zaczął być odprowadzany spojrzeniami. Jego uwaga jednak podążyła zupełnie gdzie indziej, kiedy weszli nieco pod górkę. Gigantyczna tarcza księżyca była jak dziura w niebie. Jak brama światła w którą można by wejść. Nawet w goglach musiał odrobinę mrużyć oczy.
- Piękna, prawda? – westchnął Cyan, patrząc na drewniane sanie służące za scenę. Tańczyli tam tancerze i tancerki; zupełnie nadzy i pokryci od stóp do głów srebrzystym barwnikiem.
- To niezwykłe… moje serce bije tak szybko… – powiedział Remidoff, nie mogąc oderwać wzroku.
Cyan pochylił się do niego, trącając nosem jego ucho, ukryte pod bandażami.
- Chcą się kochać i będą mieli wielu kochanków dziś nocy – zamruczał, prowadząc go przez plac. Przed sceną wyginali się pracownicy asylumu, wpatrując się w tancerzy jak zahipnotyzowani. Panowała tu atmosfera uniesienia.
- Słucham!? – wydusił Remidoff, zszokowany. – To normalne?
- Tak – powiedział Cyan z uśmiechem, prowadząc go obrzeżem placu, przy namiotach z cienkiej gazy. W świetle księżyca, było przez nią widać sylwetki elfów splecionych w uścisku na niskich łóżkach. Niektórzy tulili się do siebie w bezruchu lub delikatnie się głaskali, ale inna para najwyraźniej kochała się od tyłu w gwałtowny, pełen namiętności sposób.
Remidoff odwrócił wzrok, wypłoszony.
- Tak publicznie?! I to… ja… uhm…
- Co takiego? Chcesz popatrzeć? – zachęcił go Cyan, popatrując na cień mężczyzny, który najwyraźniej pieścił swoją partnerkę ustami.
- Nie nie nie! – Ścisnął mocno ramię Cyana, aż chowając twarz przy jego szyi. – To krępujące.
- Czemu? – westchnął cicho Cyan, prowadząc go jednak dalej. Zapach jedzenia nasilał się, ale także beztroskie śmiechy i rozmowy były coraz bardziej słyszalne. Pod namiotami, na drewnianych, pokrytych srebrzystą farbą stolikach leżały różne przedmioty, odbywały się też beztroskie zabawy.
- Pewnie byliby źli gdybym patrzył – powiedział szybko, nie wiedząc gdzie się oglądać. Księżyc był ogromny, wszędzie otaczali ich elfowie, teraz dochodzili do kramów najróżniejszych sprzedawców.
Przy jednym ze stoisk, kilku młodych mężczyzn próbowało zjeść lewitujące w powietrzu duże ryżowe kulki. Nagle jednak, Cyan odciągnął go pospiesznie dalszą część targowiska, do dużego białego namiotu, przy którym kłębiło się mnóstwo ludzi.
- Co to? – Remidoff zerknął tam z zainteresowaniem, a ktoś go stuknął ramieniem, odsłaniając mu nieco płaszcz.
- Można wygrać coś – powiedział z radością.
- Co? Jak? – dopytał tanelf z uśmiechem.
- Wylęgają się skorpiony – powiedział Cyan, ciągnąc go przez tłum, przyciskając go do metalowej barierki otaczającej mocno podświetlony fragment piasku. z belki pod sufitem zwisał dziwny, metalowy przedmiot przypominający podkowę. Za barierką stało kilku podekscytowanych elfów, z szklanymi pojemnikami w rękach.
- To niebezpieczne! – jęknął Remidoff, zaalarmowany, aż robiąc krok do tyłu. Kilku elfów zmierzyło go niepewnymi spojrzeniami.
- On tu nie powinien być… – usłyszał Cyan. Nie przejął się jednak i pogłaskał go uspokajająco.
- Nie są jadowite. Poczekaj tu – powiedział, mrugając i przeskoczył barierkę zwinnie. Kurz aż uniósł się wokół jego butów. Kobieta w bardzo obcisłym, skórzanym kostiumie, zaśmiała się widząc to i rzuciła mu pojemnik. Remidoff aż wziął głębszy oddech, od razu czując się niepewnie, kiedy został sam. Nie mógł się jednak powstrzymać od zachwytu nad formą Cyana. Nie potrafiłby się poruszać tak jak on! Był taki sprężysty, zwarty, a teraz, od tyłu, dobrze było widać przez skórzane spodnie kształt jego pośladków.
- To już ostatni – odezwała się prowadząca, której akcent był jeszcze dziwniejszy niż ten, którym cechowała się mowa sanitariuszy w asylumie. Brzmiała prawie jak wąż.
Remidoff zacisnął palce na barierce, wpatrując się w piasek zdenerwowany. Krew pulsowała w jego żyłach żywo jak nigdy.
Po chwili, piątka zawodników ustawiła się po bokach ogrodzenia, a jeden z elfów z obsługi festiwalu podał prowadzącej długi pręt, a ona posłała czarujący uśmiech wszystkim obecnym, ukazując srebrne, mocne zęby.
- Gotowi?
Nie czekając na odpowiedz, mocno uderzyła w przedmiot, który momentalnie wydał dziwaczny, niski i niemal huczący dźwięk, wzbudzający dreszcze. Przy Remidoffie rozległy się krzyki, elfów zagrzewających zawodników, choć tanelf nie wiedział jeszcze za bardzo co się ma stać.
Nagle jednak, centrum areny zapadło się pod naporem z dołu, a uczestnicy rzucili się tam, rozpychając się całkiem brutalnie. Cyan podciął jednego z rywali, klękając i wsuwając dłoń w piasek wraz z innym uczestnikiem.
Remidoff otworzył szerzej oczy, dopiero po chwili widząc, że spod ziemi zaczyna wyłaniać się cała chmara maleńkich białych skorpionów. Elfowie dookoła pokrzykiwali i śmiali się, co uspokajało go choć odrobinę. Nikt nie wydawał się zmartwiony, nawet niektóre kobiety śmiały się radośnie, popatrując na kłębiące się ciała. Pustynny pył unosił się wysoko, kłębiąc się w świetle. Prowadząca zaczęła odliczać, co wywołało jeszcze większy chaos na arenie. Remidoff aż się uśmiechnął pod maską, zapatrując na pył podświetlany promieniami księżyca. Jakby na chwilę zamierał w powietrzu.
- Stop! – krzyknęła kobieta głośno, a mężczyźni poodskakiwali na boki, zdyszani, unosząc w górę słoiki pełne maleńkich, kłębiących się stworzeń.
Wzrok tanelfa znowu powędrował do Cyana, jego muskularnej sylwetki, czupryny na czubku głowy, umorusanej teraz pustynnym pyłem. Dwóch młodych mężczyzn ubranych w same spodnie wniosło na desce czarną, prostą wagę. Młode skorpioniki rozchodziły się dość powoli, a prowadząca odebrała pierwszemu uczestnikowi słój i położyła go na płycie. Na pierwszy rzut oka widać było, że nie uzbierał tak dużo jak pozostali.
Remidoff nie mógł przestać patrzeć na ukochanego, choć zerkał też na słoje, próbując zrozumieć co się działo. Cyan był ostatni, dość nerwowo spoglądając na swojego największego rywala, który miał bardzo podobną ilość skorpionów w słoiku.
- Cyan! – powiedział ciszej niż by chciał, unosząc nieco rękę, kibicując. Kilka osób obejrzało się na niego sceptycznie.
Rywal jego ukochanego zebrał brawa, tylko potęgując nerwowość elfa, który zerkał na Remidoffa raz po raz, najwyraźniej bardzo chcąc wygrać. Napięcie sięgnęło zenitu gdy jego pojemnik stanął na wadze i już po chwili, Cyan aż lekko podskoczył, oznajmiając tym swoją wygraną, nim zrobiła to prowadząca.
- Brawo! Brawo! – powiedział Remidoff głośniej, zdobywając się na odwagę.
Kobieta objęła zwycięzcę w pasie i wręczyła mu z uśmiechem błyszczące pudełeczko.
- Gratulacje! – Cyan wyrwał się jej nim go pocałowała i, przy aplauzie tłumu przeskoczył przez barierkę, spoglądając Remidoffowi w oczy. Tanelf aż wciągnął powietrze, zaskoczony szybkością jego ruchów. W tłumie aż zrobiło się ciszej i większość elfów odsunęła się od nich znacząco.
- Brawo! Wspaniale! – zachwycał się Remidoff, niezrażony.
Cyan spojrzał mu w oczy, czując, że niemal topi się w nim serce. Podsunął mu ramię i odciągnął od namiotu, wręczając z uśmiechem pudełko. W jasnym świetle księżyca, tanelf zobaczył wiele drobnych ukąszeń na jego rękach.
- Czyli jednak są niebezpiecznie! – od razu zmartwił się tanelf, zerkając na pudełko. Zaraz pociągnął jego ramię dość bezmyślnie w górę i pocałował przez maskę. Cyan odetchnął głucho, obejmując go w pasie pod płaszczem. Zapachy, dźwięki i dotyk Remidoffa niemal go upajały.
- Ne mają jadu – uspokoił go, prowadząc jednak dalej, w kierunku prowizorycznego baru. Elfy jadły siedząc na poduszkach przy niskich, rzeźbionych stolikach.
- A co tu jest? – Remidoff spojrzał niepewnie na pudełko.
- Moja nagroda – zaśmiał się, idąc bardzo blisko przy nim. Dochodziły do niego szepty dookoła, ale był zbyt szczęśliwy, by sie tym przejmować.
- Mogę otworzyć? – spytał Remidoff podekscytowany.
- Tak! Oczywiście – powiedział Cyan z radością, prowadząc go nieco na bok, między dwa namioty. Kiwał się nieco w rytm muzyki. Tanelf otworzył pudełeczko ostrożnie, z dudniącym sercem. Zamrugał kiedy zobaczył błysk. W środku był naszyjnik ozdobiony białymi żądłami skorpionów i srebrzystymi kamykami, ale jego serce zabiło szybciej, kiedy spojrzał na największy centralny medalion, zobaczył przez szarawe szkła gogli, zielony pobłysk swoich oczu. Jego serce zamarło. Cyan, który odgradzał go od placu swoim ciałem, ucałował jego ramię.
- Lusterko… – powiedział cicho, choć w napięciu.
Remidoff ściągnął gwałtownie gogle, skrywając mocniej twarz pod kapturem i zerknął znowu w lusterko.
- Moje oczy… – szepnął. – Taki mają kolor… – wydusił, drżąco, kuląc się nad naszyjnikiem.
Mężczyzna odetchnął, przełykając i przytulając go mocniej.
- To najpiękniejsze oczy na świecie – szepnął, czując ścisk w klatce piersiowej. Znów uświadomił sobie, że Remidoff naprawdę ich nigdy nie widział. Nie pojmował tego. Remidoff rozpłakał się nagle, ściskając amulet w dłoni.
- Cyan..
Mężczyzna aż się zgarbił, obracając go w swoją stronę.
- Co? Co się dzieje? – szepnął, głaszcząc go delikatnie, zdenerwowany.
- Nikt nigdy… tak nie wierzył we mnie… – wydusił, przytulając się do niego od razu i nie przestając szlochać. – Nikt nie pozwolił mi zobaczyć…
Cyan przytulił go mocno, cofając się z nim jednak głębiej między namioty.
- Już…. spokojnie… – wydusił Cyan, poruszony. Pocałował go łagodnie, tuląc do siebie. Serce biło mu szybko w piersi.
Remidoff wydawał się taki kruchy, mimo że nie był chudy.
- Jesteś wspaniały Cyan, zupełnie! – zachwycił się, próbując uspokoić.
- Ty też… – jęknął mężczyzna, całując go przez bandaż i aż na chwilę się zatrzymując, spoglądając mu w oczy.
- Zobacz je…
Remidoff rozejrzał się raz jeszcze, zanim nerwowo odpiął maskę spojrzał w maleńkie lusterko, zdenerwowany.
- Są ładne… – powiedział drżąco, próbując nad sobą zapanować.
- Piękne – poprawił go Cyan, obejmując mocno. Aż się uśmiechnął, szczęśliwy. – Chciałbym wciąż je całować, Remi…
- Nigdy się z tobą nie nudzę. Jesteś najbardziej niezwykłą osobą jaką znam. – Wychylił się i pocałował go czule.
Serce Cyana aż zadrżało. Odpowiedział na pocałunek, przyciągając do siebie w pasie. Oddychał ciężko, obezwładniony. Tak bardzo cieszyło go sprawianie Remidoffowi radości.
- Kocham cię… zrobię wszystko, żeby tak się stało.
Tanelf pogłębił pocałunek, przytulając się mocniej. Cyan odetchnął głucho, mocno go obejmując w pasie.
- Zawsze będziesz dla mnie najpiękniejszy, Remi – obiecał.
- Będziemy razem zawsze? – szepnął do ucha Cyanowi, obejmując go w pasie.
Mężczyzna aż zadrżał, mocno przyciskając go do siebie.
- Chciałbyś? – wydusił, aż przymykając oczy. Jego serce skakało.
- Tak… – Cmoknął go znowu. – Jakbyś był moją Gwiazdą. Jakby istniało dla mnie przeznaczenie… – powiedział, patrząc mu w oczy.
Cyan odetchnął, spoglądając mu w oczy.
- Jest chyba odwrotnie – powiedział cicho, przełykając. Czy Remi chciał mu powiedzieć, że są tacy sami? Że też jest w jakiś sposób śmiertelny? W jakiś sposób przecież był… jak wszyscy chorzy.
- Najwyraźniej ty jesteś moim przeznaczeniem – powiedział łagodnie, obejmując go w pasie.
Cyan oddychał ciężko, wpatrując się w niego z emocjami wypisanymi na twarzy.
- Musimy to uczcić… – wykrztusił.
- Tak? – zaśmiał się Remidoff, ocierając szybko wcześniejsze łzy.
Cyan pochylił się, całując jego dłonie przez rękawiczki i patrząc na niego całkiem szczerze.
- U nas jest taki zwyczaj, że zawieszamy ozdoby w uszach… – westchnął, zerkając na niego pytająco.
- Takie? – wskazał jego zausznice i nie omieszkał przy tym musnąć palcami jego ucha.
Mężczyzna aż zadrżał, na chwilę przymykając oczy.
- Nie… Przebijamy je małą igłą – powiedział, łapiąc się za płatek ucha. – To nie boli bardzo – zapewnił od razu.
- Igłą… – powtórzył, oddychając ciężej. – Na zawsze – dodał poważnie.
Cyan aż spoważniał, czując, że ściska mu się żołądek.
- Tak właśnie ma być, kochany…
- Bardzo tego bym pragnął. – Remidoff pokiwał głową, wlepiając w niego spojrzenie jadeitowych oczu.